แปลและเรียบเรียงจาก buying is not the solution 

ในโลกแบบทุนนิยม เรามักจะชินกับการออกไปซื้ออะไรบางอย่างมาแก้ปัญหาของเรา เช่น

• เราอยากจะจัดของเป็นระเบียบ เราก็ไปซื้อตู้ หรือกล่อง
• อยากจะลดน้ำหนัก ก็ไปซื้อเครื่องมือออกกำลังกาย ไปเป็นสมาชิกที่ออกกำลังกาย หรือซื้อยาลดน้ำหนัก
• อยากจะช่วยสิ่งแวดล้อม ลดโลกร้อน เราก็ไปซื้อผลิตภัณฑ์ธรรมชาติ
• อยากจะลดรายจ่าย ก็ไปซื้อเครื่องบันทึกรายจ่าย หรือจ้างนักบัญชีมาตรวจสอบ
• อยากจะประหยัดน้ำมัน เราก็ไปซื้อรถใช้น้ำมันน้อย
• อยากจะเริ่มงานอดิเรกอันใหม่ ก็ไปซื้ออุปกรณ์มามากมาย
• อยากจะทำอะไรใหม่ก็ตาม เราก็ต้องมีชุดสำหรับกิจกรรมนั้น ๆ ชุดไปยิม ชุดโยคะ ชุดไปยิงปืน
• อยากให้บ้านดูดี เราก็ไปซื้อเฟอร์นิเจอร์หรือเครื่องประดับบ้าน
• อยากดูเท่ห์ ก็ไปซื้ออุปกรณ์ใหม่ ๆ หรือเสื้อลายเก๋ ๆ
• อยากจะปรับปรุงชีวิตด้านใดด้านหนึ่ง ก็ไปซื้อหนังสือเกี่ยวกับเรื่องนั้นมาอ่าน

ไปในทำนองนี้

แต่จริงแล้วถ้าเราหยุดซักนิดนึง ดูไปรอบ ๆ ตัว เราก็อาจจะเห็นอะไรที่เราใช้ได้ ยืมจากเพื่อน หรือแลกกันใช้ ดูซะก่อนว่าเราอาจจะไม่ต้องซื้ออะไรใหม่ก็ได้ เช่น

• อยากช่วยโลกร้อน ก็ซื้อของน้อยลง ใช้ชีวิตเรียบง่ายขึ้น
• อยากลดน้ำหนัก ก็กินน้อยลง กินดีขึ้น
• อยากรูปร่างดี ก็เดินหรือวิ่ง แถว ๆ บ้าน
• อยากไม่เป็นหนี้ ก็ใช้ให้น้อยลง เก็บเงิน แล้วก็จ่ายหนี้
• อยากให้บ้านดูดีขึ้น ก็ทิ้งของออกไปให้บ้านไม่รก
• อยากประหยัดน้ำมัน ก็ขับรถให้น้อยลง
• อยากปรับปรุงชีวิต ก็อ่านจากอินเตอร์เน็ตแทน แล้วก็สำคัญว่าค่อย ๆ ปรับปรุงไปด้วย

คงพอจะเห็นภาพ คงไม่ใช่ว่าเราจะไม่ซื้ออะไรเลย แต่การซื้อไม่ได้เป็นการแก้ปัญหาในชีวิต ถ้าจะต้องซื้อก็ลองดัดแปลงของที่มีอยู่ ยืม หรือแลกจากคนอื่น และถ้าต้องซื้อจริง ๆ ก็ลองหาของมือสองก่อน

จากส่วนหนึ่งของ minimalist blog

พุทธองค์พูดถึงอนิจจัง สิ่งทั้งปวงย่อมต้องเสื่อมไปเป็นธรรมดา เราเองก็แก่ขึ้นไปทุกปี ที่พูดมานี้ไม่ใช่ให้ปลงแล้วก็ท้อถอย เฮ้อจะไปเอาอะไรกับมันปล่อย ๆ มันไปเหอะ ไม่ใช่อย่างนั้น แต่ท่านพูดหมายถึงให้เรารับรู้ เข้าใจและอยู่กับมันด้วยความไม่ประมาท ซื้อมือถือมาก็ต้องทำใจเลยว่าอยู่ได้ห้าปีแล้วก็เปลี่ยนคิดเป็นค่าใช้จ่ายต่อปีเท่ากับราคามือถือหารห้า อ่านบทความเต็ม

บางครั้งสิ่งที่เราต้องการที่สุดไม่ใช่การเข้าวัด หรือสวดมนต์ นั่งสมาธิ เราแค่ต้องออกกำลังกายเพื่อให้ความสดชื่นร่าเริงกลับมาเท่านั้น อ่านบทความเต็ม

คนหลาย ๆ คนไปที่วัดด้วความมุ่งหวังว่าจะบวชเรียน มีจำนวนไม่น้อยที่ถูกส่งกลับไปเพราะสิ่งที่เขาค้นหาไม่ได้อยู่ที่วัด อ่านบทความเต็ม

แปลจาก The Many Ways to Sweep ในหนังสือ A Monastery Within ของ Gil Fronsdal

แม่ชีเป็นคนพิเศษ เธอเหมือนกับจะมีรอยยิ้มอยู่ในดวงตาเสมอ เวลาที่ท่านมองเรานั้นเหมือนกับว่าท่านรู้จักเรามากกว่าตัวเราเองเสียอีก ครั้งหนึ่งท่านแม่ชีเล่าให้ฟัง่ว่าท่านมาอยู่ที่วัดได้อย่างไรในตอนแรก
 
เมื่อตอนอายุสิบสาม พ่อแม่มักจะส่งฉันขึ้นไปบนภูเขาเพื่อจะเก็บของป่ามากินเป็นมื้อเย็น งานหาของป่านี้เป็นงานอย่างเดียวที่ฉันชอบทำ ไม่งั้นฉันก็จะพยายามหาทางที่จะไม่ต้องทำงานสวน ตอนนั้นฉันยังเรียนอยู่ แต่ก็ไม่สนใจเรียนหนังสือเลย ฉันมักจะหงุดหงิดจนไม่สนใจที่จะเรียนอะไรที่ครูสอน

ระหว่างทางในการหาของป่า ฉันก็มักจะผ่านไปทางวัดที่มีพระและแม่ชีกวาดใบไม้ที่ลานวัด ฉันรู้สึกทึ่งในการทำงานพวกเขาตั้งแต่หนแรกที่ฉันเห็น หลายเดือนที่ฉันเดินผ่านฉันก็จะหยุดมองดูพวกเขากวาดใบไม้ พวกเขาทำงานกันอย่างดีในความเงียบจนดูเหมือนไม่ต้องออกแรงอะไรเลย

วันหนึ่งพระรูปหนึ่งก็เดินมาหาแล้วถามฉันว่าฉันมาทำอะไรอยู่บนภูเขา ฉันตกใจกลัวจนพูดไม่ออก ฉันไม่ชอบที่ใครพยายามจะมาทำความรู้จักกับฉัน แทนที่จะตอบคำถาม ฉันจึงถามกลับไปว่าท่านละทำอะไรอยู่ พระยิ้มขึ้นมาแล้วตอบกลับว่า อาตมาถูกใช้ให้กวาดวัด ตอนนี้ก็พยายามจะฆ่าเวลาก่อนที่จะได้เวลากลับไปจำวัด

ฉันเดินกลับบ้านแล้วก็คิดดีใจว่าท่านไม่ได้ต่างอะไรไปจากฉันเลย เวลาฉันถูกใช้ให้ทำอะไรที่ไม่เต็มใจจะทำ ฉันก็จะมักอู้จนกว่าจะถูกปล่อย แล้วฉันก็ชอบนอนกลางวันเช่นกัน

อีกวันหนึ่งที่ฉันไปเก็บของป่า แม่ชีท่านหนึ่งก็หยุดกวาดแล้วก็หันมาถามว่าฉันมาทำอะไร ฉันก็ยังไม่ชอบถูกถามอยู่ดี ฉันรู้สึกเหมือนถูกรุกราน แต่ครั้่งนี้ฉันไม่รู้สึกกลัวเหมือนครั้งก่อนแล้ว ฉันก็ถามกลับไปเหมือนเดิมว่าท่านทำอะไรอยู่ เธอตอบว่าเธอพยายามทำงานเพิ่ม เผื่อว่าเธอจะได้ย้ายไปทำงานในครัวซึ่งอุ่นในหน้าหนาวแล้วก็มักจะมีขนมอยู่บนถาดให้ได้กินอยู่เสมอ

ฉันไม่พูดอะไรนอกจากพยักหน้าแล้วก็ออกไปหาของป่าต่อ คำตอบของแม่ชีคนนี้ก็ถูกใจฉัน เพราะฉันก็ชอบอยู่ในที่อุ่น ๆ และการได้กินขนมก็เป็นกิจกรรมโปรดที่ฉันชอบรองจากการนอนเท่านั้น

ครั้งถัดไป พระอีกรูปหนึ่งก็ถามคำถามเดียวกับฉันอีก แต่ครั้งนี้ฉันก็แปลกใจว่าฉันไม่รู้สึกต่อต้านหรือถูกรุกรานอีกแล้ว แต่ก็อีกฉันก็ถามกลับไปเหมือนเดิม ท่านตอบว่าท่านกวาดเพื่อเป็นการฝึกจิตให้อยู่เหนือความโกรธได้

ตอนที่กำลังเดินตามทางกลับบ้านถือถุงผักที่ฉันหาได้ ฉันก็รู้สึกเป็นมิตรกับพระรูปนี้ เหมือนกันกับฉันเขาก็มีความโกรธ… อ่านบทความเต็ม

คัดลอกและ รวบรวมจาก นิตยสาร เราคิดอะไรอยู่ ฉบับที่ ๑๕๔ พฤษภาคม ๒๕๔๖ ถึง ฉบับที่ ๑๕๘ กันยายน ๒๕๔๖ คอลัมล์ ชีวิตไร้สารพิษ โดย ล้อเกวียน
เคลือข่ายสันติอโศก อ่านบทความเต็ม

ด้วยความที่มันสะอาดเกินไป มันจึงไปละลาย ทุกอย่างที่บรรจุมันออกมา ไม่ว่าจะเป็นท่อพลาสติก ถังเหล็ก หรือขวดน้ำพลาสติกที่เราเอาไปรองมากิน
….

เมื่อน้ำกลั่นผ่าน RO filter ออกมานั้นระบบจะเอาไปเก็บไว้ในถังเหล็ก ก่อนที่เราจะกดมาใช้ ผมเชื่อว่าน้ำ RO ที่บริสุทธิ์มาก และมีความเป็นกรดสูง (5.5 ph) คงจะไปกัดขอบด้านในถังเหล็กจึงทำให้มีแร่เหล็กจำนวนมากเจือปนออกมา อ่านบทความเต็ม

ผมเดาว่าที่รสเปรี้ยวหายไปในอาหารจากหลักก็เพราะว่าคนมักจะคิดว่าอาหารที่มีรสเปรี้ยวคืออาหารที่กำลังจะบูดเน่าเสีย ผู้ขายอาหารส่วนมากจึงไม่ใส่รถเปรี้ยวลงในไป อ่านบทความเต็ม

ทุกข์จึงต้องหายใจ

หายใจเพื่อดับทุกข์

เมื่อทุกข์ดับไป หยุดหายใจ นิพพานก็ปรากฎ อ่านบทความเต็ม

ตอนที่ผมมาอเมริกาใหม่ ๆ เมื่อประมาณยุค internet กำลังบูม เวลาจ่ายเงินที่ซูปเปอร์มาร์เกต พนักงานจะถามเราว่า “Paper or Plastic?” ถุงพลาสติกหรือถุงกระดาษดี ผมมักจะตอบว่าอะไรก็ได้แบบไม่สนใจไยดี สำหรับผมถุงก็คือถุง มันจะสำคัญอะไร

รูมเมตคนหนื่งเห็นเราเอาลูกพีชเข้าตู้เย็นแล้วบ่นว่าเปรี้ยว ก็สอนเราว่าลูกพีชนั้นเขามาขายเราตอนที่ยังไม่สุกดี ให้เราเก็บไว้ในถุงกระดาษแล้วรอให้มันสุกถึงจะกินกำลังดี รูมเมตคนนี้ก็มักจะเตรียมอาหารกลางวันใส่ในถุงกระดาาษสีน้ำตาลด้วย ผมถึงได้รู้จักกับ ถุงกระดาษหรือ brown bag แบบที่คนอเมริกันเขาใช้กัน

ทุกวันนี้ไม่มีซูปเปอร์มาเกตที่ไหนถาม Paper or plastic อีกต่อไปแล้ว ร้านทั่ว ๆ ไปมีแต่ถุงพลาสติกให้เรา มีแต่ร้านหรูอย่าง whole food หรือเก๋ ๆ อย่าง Trader Joes’ เท่านั้นที่ยังใช้ถุงกระดาษ

วันนี้ผมเอา apricot ที่พึ่งซื้อมาใส่ในถุงกระดาษแล้วก็คิดย้อนไปถึงความเปลี่ยนแปลง ทุกวันนี้ผมไม่ค่อยเห็นใครใช้ brown bag ซักเท่าไหร่แล้ว ที่บ้านเราผมก็เห็นถุงที่พับจากกระดาษหนังสือพิมพ์น้อยลงทุกที ยังไงผมว่าถุงกระดาษนั้นก็เหมาะกับใส่อาหารมากกว่า อาหารใส่ถุงพลาสติกนั้นมักติดเอาสารเคมีจากพลาสติกติดมาด้วย

หวังว่าคนอเมริกันส่วนหนึ่งจะยังใช้ถุงกระดาษต่อไป โลกคงไม่โสภาเท่าไหร่ถ้าวันนึงมีแต่ถุงพลาสติกให้ใช้ ถึงวันนั้นผมคงคิดถึงยุคที่ยังมีคนถามเราว่า paper or plastic ว่ามันชั่งเป็นยุคที่รุ่งเรืองอะไรเช่นนี้

ปล. เวลาไปซื้อของที่ตลาดดีที่สุดคือเอาถุงไปเองนะครับ เดี๋ยวนี้บางร้านเขาจะลดราคาให้เรานิดนึงด้วยถ้าเราเอาถุงไป

Paper or Plastic… อ่านบทความเต็ม

1 increase (expand) the disk size from VM ware console

4 boot VM press F2 to enter bios screen. You have to press at the… อ่านบทความเต็ม

เิริ่มต้นที่การรู้ปัญหา ให้แน่ ๆ ว่าปัญหาคืออะไร จากนั้นจึงมาหาสาเหตุ แก้หรือกำจัดสาเหตุนั้น และไม่ทำซ้ำอีก

รู้ปัญหา แก้สาเหตุ พ้นจากปัญหา ดำเนินแผนงานใหม่ที่ดี = ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค อ่านบทความเต็ม

น้องครับ พี่ก็เคยเป็นเหมือนน้อง อยากลอง อยากเห็น อยากมี อยากเป็น ในสิ่งทั้งหลายที่ชาวโลกเขามีกัน ที่เราเห็นในทีวี ที่เพื่อนเราเขาทำกัน และพูดถึง เสน่ห์ของโลกใบนี้ที่ยังดูใหม่สำหรับเธอนั้น แทบจะชวนให้เธอบินออกไปสัมผัสมันเดี๋ยวนี้เลย อ่านบทความเต็ม

รู้จริง ทุกข์น้อย มีสุข
รู้มาก แค่เรียนมา ยังติดอยู่
ติดตรงไหน ทุกข์ที่นั่น ซ้ำ ๆ อยู่
หลุดติดแล้ว ก็เบา ไม่หวนกลับ… อ่านบทความเต็ม

เห็นคนหน้าตาเอเชียมาซื้อก็ลดให้เลยสิบเปอร์เซ็นต์ ลูกค้าขาจรนาน ๆ มาทีก็คงไม่รู้ว่ามีบัตรลดราคาได้ ก็ไม่รู้สึกถูกเอาเปรียบ อ่านบทความเต็ม