โรงเรียนวันอาทิตย์ ตอนสอง:ผิดแผน

เหนื่อยและร้อนมากกลับจากโรงเรียนวันนี้ ทุกอย่างยังวุ่นวายสับสน ที่วางแผนไว้ว่าจะทำจะสอนอะไรเอาเข้าจริง ๆ ก็ผิดแผน การจูงใจให้เด็ก ๆ อยากเล่นอย่างที่เราต้องใจไว้ก็ทำได้ไม่ง่าย เราเองก็ไม่ค่อยมีประสบการณ์ สอนข้ามขึ้นตอนไปบ้าง สอนคำอ่านแล้ว แต่ยังไม่สอนวิธีเขียนเด็กก็ไม่รู้สึกว่าเขารู้จักตัวพยัญชนะนั้นอย่างดี ก็งง ไม่กล้า ไม่มั่นใจ คิดถึงตอนไปเรียนภาษาจีนที่ชมรมคนแต้จิวของอากง(เยี่ยวเพ้งตั่งเฮียหวย) เขาก็สอนให้เรามาไม่ได้เหมือนกันในเวลาสั้น ๆ อาทิตย์ละหน เราไปเรียนแล้วก็เบื่อ ไ่ม่นานก็เลิกไป

เด็ก ๆ ที่ตั้งใจเรียนและเรียนได้เร็วก็มี แต่พอปนกับตัวป่วนหลาย ๆ คนในห้องแล้ว เรา็ก็ให้อะไรกับเขาได้ไม่เต็มที่ มัวแต่วุ่นวายกับอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ เด็กหลาย ๆ คน มาโรงเรียนวัันอาทิย์ิดินสอสักแท่งก็ไม่มี วัดก็ไม่ใข่โรงเรียน อุปกรณ์การเรียนก็อยู่กระจัดกระจาย ไม่ได้พร้อมไปเสียทีเดียว ครูเองก็ไม่ได้ไปวัดบ่อย ๆ ก็ไม่รู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหน จะเปิดไฟ เปิดพัดลมยังไม่รู้เลยว่าสวิตส์ตัวไหนแน่ มันวุ่นวายสับสนไปหมด

จนบัดนี้สัปดาห์ที่สองแล้วก็ยังไม่สามารถจะแก้ปัญหาปูใ่ส่กระด้งได้ ต้องขอกลับมากินแตงโมให้หายอึดอัด ต้องยอมรับว่าคนทำงานที่วัดที่เจอคนร้อยแปดนี่ต้องมีการฝึกจิตกันมาดีเหมือนกัน

ถ้าอยากจะนับหนึ่งถึงสิบเพื่อสงบสติอารมณ์เป็นภาษากระเหรี่ยงก็ตามนี้เลยนะครับ เตอะ คี เซอะ ลุย แย คื้อ หนุ้ย ขะ ควุย(คุย) เตอะชี (เซอะ ที่แปลว่าสามนั้นต้องออกเสียแบบแลบลิ้นเหมือนคำ th ของภาษาอังกฤษ) (อีกสำเนียงนึงนับ เตอะ คี แต(th)  วี แย คื้อ หนุ้ย เขอะ ควุย เตอชี)

แต่ถ้าอยากจะร้องเพลงเล่นกระโดดหนังยาง ก็แบบนี้ครับ จา. เอข่า ทู. เซลา โซ. ซา. อาชิ

สอนภาษาไทยแล้วก็เรียนภาษากระเหรี่ยงบ้าง จะได้ถ่อมตนว่าการเรียนอะไรใหม่ ๆ ไม่ใช่ของง่าย เราเองก็จำไม่ได้เหมือนกัน