ตอนบ่ายวันศุกร์เพื่อนร่วมงานบ่นกับเจ้านายเรื่องลูกค้าโทรมามีปัญหามาก เรานั่งฟังสักพักเห็นเขาเหนื่อยแล้วก็นึกใจว่า อย่าเคร่งเครียดไปเลย วันนึงมองย้อนมามองปัญหานี้แล้วจะรู้สึกว่ามันไม่มีแก่นสารอะไร ถ้าวันนึงจะตายแล้วจะไม่รู้สึกเดือดร้อนกับปัญหานี้เลย แล้วก็ยิ้มให้กับตัวเอง ไม่กล้าพูดอะไร อีกสองสามวินาทีถัดมาเพื่อนคนนี้ก็หยุดบ่น บอกกับเจ้านายว่าขบวนรถไฟของความคิดอยู่ ๆ ก็หยุดลง เจ้านายก็บอกว่าเขาก็เหมือนกัน เราคุยกันเรื่องนี้อีกนิดนึงแล้วเขาก็ขอตัวกลับบ้าน
มานึกย้อนตอนหลังนี่เองว่ามันเป็นไปได้ไหมน้าที่ความเย็นในใจเราทำให้เขาหยุดกระแสความคิดเรื่องนี้อย่างร้อนใจได้ คงต้องลองสังเกตุดูอีก