ผมมานึกย้อนหลังไป หลาย ๆ ครั้งเราไม่ได้ทำให้ดีที่สุดกับคนที่เรารัก เพราะว่าเรามัวแต่วุ่นวายอยู่กับปัญหาของตัวเอง จนเราไม่ทันสนใจในเรื่องของเขา ไม่สามารถรับเรื่องของเขามาใส่ได้เพราะเรามีเรื่องของเราจนล้น อยากให้คนอื่นมารับเรื่องของเราด้วยซ้ำไป
เราไม่ชินกับการอยู่เป็นแก้วที่ว่าง เรามักหาอะไรใส่ต้ัว ต้องทำอะไรอยู่เรื่อย ๆ เรากลัวว่าแก้วที่ว่างเปล่านั้นไม่มีประโยชน์ คนที่อยู่เฉย ๆ นั้นเป็นคนขี้เกียจ ไม่มีประโยชน์กับสังคม
บางตรั้งเราจึงเทน้ำมากเกินไปลงไปบนแก้วของเรา มีอะไรทำเยอะไปหมด จนทำอะไรหลาย ๆ อย่างไปเสร็จ เพราะเราอยากจะทำประโยชน์ อยากเป็นคนขยัน ทำอะไรดี ๆ ให้กับตัวเองและครอบครัว
กลายเป็นว่าเรากลายเป็นแก้วน้ำที่เต็มเกินไป ก็ไม่มีประโยชน์ เพราะแก้วที่เต็มนั้นเทน้ำลงไปเพิ่มอีกไม่ได้แล้ว เราไม่มีแรง หรืออารมณ์ ที่จะรับเรื่องราวจากคนรอบ ๆ เสียแล้ว เราปล่อยให้เขาดูแลตัวเอง แต่บอกว่าที่กำลังทำวุ่นอยู่นั้นก็เพื่อเขาเหล่านั้น
แก้วที่พร่องนั้นอาจจะไม่ได้ใช้ประโยชน์เต็มที่ แต่ก็มีที่ว่างพร้อมที่จะรับและทำประโยชน์ให้ผู้อื่น
แก้วที่จำเป็นต้องเต็มเกือบตลอดเวลา จึงควรรู้จักเทน้ำทิ้งออกไปตอนวันเสาร์ อาทิตย์ เพื่อเราจะได้มีเวลา สำหรับตัวเราเอง และคนรอบ ๆ ตัว ที่จะได้พักผ่อนและหายใจบ้าง
แก้วน้ำที่ไม่เต็มนั้นก็มีประโยชน์