ต้องออกแรง ถึงจะได้แรง (เรื่องเล่าจากวัด)

แปลจาก Excercise ในหนังสือ A Monastery Within ของ Gil Fronsdal

วันหนึ่งมีชายมาหาท่านเจ้าอาวาส “ผมไม่มีความสุขเลยครับ ผมรู้สึกไม่มีแรงทำอะไรเลย มันเหมือนไม่มีอะไรที่อยากจะทำเลย ได้โปรดช่วยผมด้วยเถิดครับ ได้โปรดรับผมเป็นลูกศิษย์เดินตามคำสั่งสอนของพระพุทธองค์ ผมสัญญาว่าจะนั่งสมาธิอย่างน้อยวันละหนึ่งชั่วโมง

ท่านแม่ชียิ้มแล้วตอบว่า อาตมายินดีที่เธอมาขอความช่วยเหลือ ฉันรู้สึกเป็นเกรียรติอย่างยิ่งที่จะรับท่านเป็นลูกศิษย์ อย่างแรกที่อาตมาต้องการให้ท่านทำคือ ให้ท่านออกกำลังกายอย่างเต็มที่วันละหนึ่งชั่วโมง เมื่อท่านทำได้แล้วเป็นเวลาหนึ่งปี ได้โปรดกลับมา จากนั้นอาตมาจะให้คำสอนที่ลึกซึ้งขึ้นไปในทางธรรม

ด้วยความนับถือท่านเจ้าอาวาส ประกอบกับไม่มีทางเลือกอื่น ชายคนนี้ตกปากรับคำที่จะทำตามแล้วจากไป

ผู้ช่วยเจ้าอาวาสซึ่งอยู่ในที่นั้นด้วยได้ฟังคำสนทนาแล้วก็งง “ทำไม ท่านจึงไม่ได้ให้เขานั่งสมาธิหรืออะไรอย่างอื่นที่เป็นข้อปฎิบัตแบบพุทธ ฉันไม่เห็นว่าการออกกำลังกายจะทำให้เขาพ้นทุกข็ได้เลย”

“จริง ๆ แล้วคำสั่งของฉันเป็นสิ่งที่เหมาะสมแล้วสำหรับชายผู้นี้ เขาไม่ได้โหยหาืทางจิตวิญญาณ เพียงแค่ใช้ชีวิตอย่างเรื่อยเฉื่อยและอืดอาดดูดพลังงานของเขาไปหมดเท่านั้น การออกกำลังกายจะทำให้เขากลับมามีแรง เมื่อนั้นเขาจะพบความปรารถนาที่ซ่อมแร้นอยู่ในความเอื่อยเฉื่อยของเขา เขาจะไม่กลับมาที่วัดจนกว่าจะพบว่าความปรารถนาเหล่านั้นไม่ได้นำเขาไปสู่ความสุข”