เวลาที่เราพึ่งจะอยู่กับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ อดไม่ได้ที่จะท้อนะครับ
ตอนเริ่มต้นอะไร ๆ มันก็ดี ใจยังสู้ อะไร ๆ ก็ดูใหม่ คนช่วยก็เยอะ เชื่อว่าทำได้
พอผ่าน ๆ ไปก็เจออุปสรรค คนไม่ไม่เข้าใจ ใจที่ยอม ๆ แรงชักจะหมด ก็ไม่มั่นใจว่าเราคิดดีแล้วหรือ
แต่ก็หันหลังกลับไม่ได้แล้วลงมาเต็มตัว ก็ต้องสู้กันต่อไป ลองผิดลองถูกถือเป็นบทเรียน นาน ๆ ไปเราก็เริ่มมีเทคนิคการหลบเลี่ยง เทคนิคการทำให้ง่ายขึ้น กิจวัตรที่ทำเป็นประจำ เราก็ทำสิ่งนั้นได้ดีขึ้น
นานเข้า นานเข้ามันก็เป็นพลัง มันกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของเราโดยที่เราไม่ต้องพยายามมาก เราเก่งขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เก่งแล้วเราก็ทำเป็นธรรมชาติไปเลย ไม่รู้ว่าคนอื่นเขาทำได้ยังไง เราทำของเราอย่างนี้แล้วก็จะได้ผลออกมาประมาณนี้ ลองทำแนว ๆ อื่นบ้างแต่แนวของเราเนี่ยเรารู้แล้วว่าเป็นยังไง
ก็ขอให้กำลังใจครับ วันนึงที่เราทำได้จนเป็นธรรมชาติ เราก็จะไม่เหนื่อยอีกต่อไป เราเก่งจนไม่รู้ตัว นึกว่าคนอื่น ๆ เขาก็ทำได้เหมือน ๆ กัน รู้สึกว่าเป็นเรื่องธรรมดา
แม้ว่าตอนที่เราหัดทำแรก ๆ เรารู้สึกว่าเราไม่เก่งเลย เราทำแล้วก็ลืม ทำอะไรติด ๆ ขัด ๆ ไปหมด ไม่เห็นจะเก่งเหมือนคนอื่นเขา หมดแรง ท้อใจไปเลย
ก็ถ้าไม่มีวันนั้นที่ทำแบบงู ๆ ปลา ๆ ทำผิดบ้างถูกบ้าง ก็ไม่มีวันนี้ที่ทำจนเป็นธรรมดา
สู้ต่อไปครับ เราทำได้แล้ว แค่ขาดชั่วโมงบินเท่านั้นเอง
