คนเรานั้นมีเรื่องที่ “หิว” เป็นไปตามวัย แต่ถ้าไม่ได้ “กิน” หรือทำให้สมอยากบางทีก็กินไปจนผิดวัยก็มี บางคนก็อิ่มเร็วทำอะไรเกินวัยบ้างก็มี
คนแก่ชอบเรื่องธรรม เด็ก ๆ ชอบเล่น วัยรุ่นชอบกิน คนหนุ่มสามอยากมีอยากอวดอยากรวย เพราะนั่นเป็นสิ่งที่เขาหิวตามวัย
เด็ก ๆ ไม่ค่อยจะสนใจกินหรอกครับถ้าไม่หิวจริง ๆ ห่วงเล่นซะมากกว่า คนไทยเราก็รักลูกครับ ตามป้อนกันไป แต่จริง ๆ แล้วก็ปล่อยให้เล่นไปก็ได้ เวลาหิวเขาก็มาเอง แต่ถึงตอนกินเด็ก ๆ ควรจะได้กินอาหารจริง ๆ ไม่ใช่ขนม
โตขึ้นมาหน่อยเป็นวัยรุ่น ร่างกายมันโตเร็วมากครับ เราก็อยากกินเพราะร่างกายต้องโต ต้องใช้แรง เด็กวัยรุ่นนั้นบางคนก็ยังอยากเล่นอยู่เพราะตอนเด็ก ๆ ได้เล่นน้อย ก็เลยยังหิวอยู่ แต่คนที่ได้เล่นได้กินพอแล้วก็เริ่มจะหิวอย่างอื่น ผมเรียกว่าสังคมก็แล้วกันนะครับ คืออยากจะมีเพื่อน อยากเด่น อยากคุย อยากแลกเปลี่ยนประสบการณ์์ อยากรุ้ว่าคนอื่นเขาโตมายังไง รู้สึกเหมือนเราไหม ก็ไม่แปลกอะไรที่เราเห็นเด็กหนุ่มสาวคุยโทรศัพท์เป็นชั่วโมง สมัยนี้ก็เอ็มกัน Textกันบ้าง Hi-5กันบ้างแล้วแต่ถนัด แต่นั่นแหละครับเราอยากรู้ว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียว อยากรู้ว่าคนอื่นเขาก็รู้สึกนึกคิดเหมือน ๆ เรา อยากให้คนเข้าใจ บางคนก็ไม่ค่อยมีเพื่อน หรือรู้สึกว่าไม่มีเพื่อนที่เข้าใจเราจริง ๆ ไม่มีเพื่อนซี้ว่างั่นเถอะ พอโตขึ้นมาก็รู้สึกขาด พวกนี้จะต้องชดเชยด้วยการอวด การมีหน้า หรือทำอะไรให้เด่นซักอย่าง บ้างก็ทำตัวมีปัญหา บ้างก็ใช้วัตถุ แต่งตัวสวยงาม ใช้ของทันสมัยราคาแพง ปมเรื่องสังคมนี่มันใหญ่มาก มันลามมาจนอายุมาก ๆ ก็มี บางคนอายุมากแล้วแต่จะทำอะไรต้องเอาหน้า ดูดีไว้ก่อน
จริงจริง แล้วถ้าขาดอะไรไป คนเราก็พยายามจะมาชดเชย แม้จะเลยวัยไปแล้วก็ตาม เช่นตอนเด็ก ๆ ไ้ด้เล่นน้อย ก็มาเล่นผาดโผนตอนโตแทน ตอนโตไม่ค่อยได้กิน ก็จะให้ค่ากับการกินมาก ต้องกินหรู ๆ อยากเลี้ยงคนมาก ๆ (จริงแล้วอันนี้ก็อาจจะดีกับคนที่ได้กินเลี้ยง) ต้องพยายามเข้าใจเขา และถ้ามีโอกาสเลี้ยงลูก ก็ให้้เขาตามวัย โดยให้เขาได้เล่น กิน และีมีเพื่อนตามเวลาที่เขาหิว โตขึ้นมาก็จะเป็นคนที่อิ่มมีโอกาสที่จะให้กับผู้อื่นได้มาก และได้ขยับความหิวขึ้นไปในสิ่งที่สูงกว่านั่นก็คือ… ความรู้
ธรรม หรือความรู้ในจริงที่เกิดขึ้นจริงเป็นอย่างสุดท้ายที่คนเราหิว กว่าเราจะหิวอันนี้ได้วัยก็มักจะล่วงเลยไปพอสมควร บางคนโชคดีมากเติบโตมาในครอบครัวที่อบอุ่น ไม่บังคับ และมีฐานะพอสมควร ก็จะอิ่มในสามอย่างข้างต้นได้เร็ว ก็จะเิริ่มสนใจหาความรู้แต่ยังอายุน้อย ชอบทดลอง สนใจในสิ่งใหม่ ๆ แสวงหาีความรู้ในแขนงต่าง ๆ มากเข้า มากเข้า แล้วก็จะพบความจริงอันเป็นที่สุด เป็นหนึ่งเดียว เหมือนกันไม่ว่าแขนงวิชาใด ๆ สิ่งนี้ผมขอเรียกว่าธรรม
ก็ไม่ต้องแปลกใจที่เห็นคนแก่เข้าวัด ปฎิบัติธรรมกัน เพราะนั่นเป็นสิ่งสุดท้ายแล้วที่คนเราหิว เป็นอย่างเดียวที่เอาไปได้ ร่างกายหรือชื่อเสียงเงินทองนั้นตายไปก็เอาไปไม่ได้ ก็ปล่อยให้เป็นของคนหนุ่มสาวที่เขายังหิวกันอยู่ ความสบายใจนี้เท่านั้นแลที่จะพาเราไปสู่ภพภูมิที่ดียิ่ง ๆ ขึ้น ๆ ไปได้ เมื่อเราจากโลกนี้ไปแล้ว เป็นอย่างสุดท้ายที่จะติดตัวไปถ้ายังมีตัวตนเหลืออยู่
ความหิวเหล่านี้นั้นมีอยู่จริง ไม่ต้องไปฝืนมัน เด็ก ๆ ก็ควรได้เล่น โตมาก็ควรได้กิน คนหนุ่มสาวก็ควรจะได้สังคม เมื่อมีพร้อมทุกอย่างแล้วก็ควรแสวงหาธรรม ไม่งั้นก็จะรู้สึกว่างเปล่า เหมือน ขาด ๆ อะไรไป รู้สึกเหมือนกับว่าชีวิตมันน่าจะมีอะไรดีมากกว่านี้นะ เราไม่จำเป็นต้องเร่งหรือไปบังคับคนอื่นให้ “กิน” เหมือน ๆ กับเรา เพราะคนเราหิวไม่พร้อมกัน หิวไม่เหมือนกัน แต่ขอให้ถึงเวลาแล้วรู้ว่าตัวเองหิวอะไร ยอมรับและก็ “กิน” หรือทำในสิ่งที่ตัวเองหิวซะ เพราะไม่อย่างนั้นถึงจะกินอะไรเหมือน ๆ ที่เคยกินมามันก็ไม่อิ่ม เพราะสิ่งเหล่านั้นอาจจะไม่ใช่ิสิ่งที่เราต้องการแล้ว กินยังไงมันก็ขาด ไม่อิ่มเสียที มันจึงสำคัญว่าเราควรจะได้กินในสิ่งที่เราหิวตามวัย
