เด็ก ๆ ที่ตั้งใจเรียนและเรียนได้เร็วก็มี แต่พอปนกับตัวป่วนหลาย ๆ คนในห้องแล้ว เรา็ก็ให้อะไรกับเขาได้ไม่เต็มที่ มัวแต่วุ่นวายกับอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ เด็กหลาย ๆ คน มาโรงเรียนวัันอาทิย์ิดินสอสักแท่งก็ไม่มี วัดก็ไม่ใข่โรงเรียน อุปกรณ์การเรียนก็อยู่กระจัดกระจาย ไม่ได้พร้อมไปเสียทีเดียว ครูเองก็ไม่ได้ไปวัดบ่อย ๆ ก็ไม่รู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหน จะเปิดไฟ เปิดพัดลมยังไม่รู้เลยว่าสวิตส์ตัวไหนแน่ มันวุ่นวายสับสนไปหมด

จนบัดนี้สัปดาห์ที่สองแล้วก็ยังไม่สามารถจะแก้ปัญหาปูใ่ส่กระด้งได้ ต้องขอกลับมากินแตงโมให้หายอึดอัด ต้องยอมรับว่าคนทำงานที่วัดที่เจอคนร้อยแปดนี่ต้องมีการฝึกจิตกันมาดีเหมือนกัน

ถ้าอยากจะนับหนึ่งถึงสิบเพื่อสงบสติอารมณ์เป็นภาษากระเหรี่ยงก็ตามนี้เลยนะครับ เตอะ คี เซอะ ลุย แย คื้อ หนุ้ย ขะ ควุย(คุย) เตอะชี (เซอะ ที่แปลว่าสามนั้นต้องออกเสียแบบแลบลิ้นเหมือนคำ th ของภาษาอังกฤษ) (อีกสำเนียงนึงนับ เตอะ คี แต(th)  วี แย คื้อ หนุ้ย เขอะ ควุย เตอชี)

แต่ถ้าอยากจะร้องเพลงเล่นกระโดดหนังยาง ก็แบบนี้ครับ จา. เอข่า ทู. เซลา โซ. ซา. อาชิ

สอนภาษาไทยแล้วก็เรียนภาษากระเหรี่ยงบ้าง จะได้ถ่อมตนว่าการเรียนอะไรใหม่ ๆ ไม่ใช่ของง่าย เราเองก็จำไม่ได้เหมือนกัน

งานอาสาสมัครรอบนี้มีแววจะได้ค่าแรงด้วย งานอะไรหรอครับ ผมได้โอกาสมาสอนภาษาไทยที่โรงเรียนวันอาทิตย์ ให้กับนักเรียนในเมือง ซึ่งก็เผอิญเป็น เด็กชาวกระเหรี่ยง (Karen) เสียส่วนใหญ่ มีเด็กลูกครึ่งไทยไม่กี่คน สอนไปแล้วรู้สึกว่าอินเตอร์มากเลย เพราะต้องสอนเป็นภาษาอังกฤษ แต่เด็กชาวกระเหรี่ยงก็จะคุยภาษาของเขาเวลาคุยกันเอง ซึ่งเราก็ฟังไม่รู้เรื่อง ได้เข้าใจหัวอกฝรั่งเวลาเจอเราคุยภาษาไทยแล้วเขาก็นั่งเหวอเอาวันนี้นี่เอง

วัดไทยเรานี่เปิดให้กับทุกชนขาติจริง ๆ มีคนมาฟังพระสวดมนต์ ไหว้พระ ที่ไม่ใช่คนไทย เพิ่มขึ้นทุกที มีคนอีกหลายเผ่าใกล้บ้านเรา ที่ยังไม่มีวัดเป็นของตัวเอง ได้เข้าวัดไหว้พระพุทธรูป เห็นผ้าเหลือง ฟังเสียงสวดมนต์ที่เป็นบาลี มันก็คล้ายกันวัดของเขาหายคิดถึงบ้านไปได้เหมือนกัน ผู้ปกครองหลาย ๆ คนก็อยากจะให้ลูกหลานของเขาได้โต เห็นวัฒนธรรมแบบของเราชาวอาเชียนบ้าง มันงดงามแล้วก็ไกลจากสิ่งแวดล้อมแบบอเมริกันที่เจออยู่ทุกวันหลายอยู่ วัดนี้ก็ให้บรรยากาศแบบวัดบ้านนอกดีเหลือเกิน เพราะอยู่ไกลมาก มีบริเวณ เงียบสงบ ต้นไม้เยอะ สัญญาณอินเตอร์เนตนี่วัดนี่ต้องใช้ดาวเทียม เพราะเคเบิ้ล หรือ DSL ก็ยังมาไม่ถึง พระรูปนึงบอกว่าบ้านนอกว่าวัดที่นครสรรค์ที่ท่านจากมาเสียอีก

ชื่อของนักเรียนเราก็หลากหลายแล้วก็แปลกดีจัง ที่ผมจำได้ก็คือ เด เชอเชอลา ลาโซ อายุก็มีแต่เด็กจนโต ตั้งแต่หกเจ็ดขวบจนถึงหัวหน้าห้องที่อยู่ ม.๔ อีกสองปีก็เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว การเรียนการสอนก็เลยท้าทายมากเพราะเด็ก ๆ มีความสนใจไม่เหมือนกัน ความสามารถในการรับรู้ ความเร็วในจดจำ และเวลาที่ทนเรียนได้ก่อนจะเบื่อไม่เท่ากัน ผมรู้สึกว่าสอนให้เด็กที่ไวที่สุดในห้องได้ไม่พอ และให้เนื้อหามากเกินไปกับเด็กเล็กที่อยากจะเล่นมากกว่านี้ อยากรู้จังว่าครูที่สอนเด็กรวมหลาย ๆ ชั้นเขาทำกันยังไง ผมคิดว่าจะลองให้เด็กโตช่วยสอนตอนชั่วโมงแรก แล้วค่อยไปติวเข้มเขา ตอนชั่วโมงสอง มีอะไรอีกหลาย ๆ อย่างที่อยากจะลอง

จริง ๆแล้วนี่อาจจะเป็น เป็นห้องเรียนที่เป็นความฝันของครูหลาย ๆ คน เรามีอิสระมากในการสอน เนื้อหาที่ต้องเรียนนั้นกำหนดมา แต่วิธีการและลูกเล่นทั้งหลายเรากำหนดเองได้ ไม่มีครูนิเทศ หัวหน้าวิชาหรือครูใหญ่ มากำหนดควมคุมแต่อย่างใด ผมสามารถใช้ห้องเรียนแบบห้องทดลองได้เต็มที่ สอนแล้วรู้สึกอยากกลับไปอ่านหนังสือพวกโรงแรียนทางเลือก แบบ Summer Hill เพราะเรามีโอกาสทำได้จริงที่นี่ (อย่างน้อยก็ช่วงครูใหญ่ไม่อยู่) กลายเป็นว่าผมตื่นเต้นกับงานนี้ไม่แพ้พวกเด็ก ๆ เลย เขามีอะไรที่อยากเรียนรู้เยอะ เราก็มีอะไรอยากถ่ายทอดให้เยอะ เป็นครูใหม่ไฟแรงจริง ๆ

ผมระดมความคิดกิจกรรมที่อยากทำ มีตั้งแต่ไหว้ครู เล่นละคร บาลูนโป้ง (ผมเล่นรีรีข้าวสารไม่เป็นเสียแล้ว)  นั่งสมาธิก่อนเรียน จนไปถึงการประชุมกลุ่มย่อยกับนักเรียน และวิดิทัศน์ประกอบการเรียน โอกาสจะเผยแพร่วัฒนธรรมไทยมันมีเยอะ คิด ๆ แล้วเราคงต้องอาศัย YouTube หรือ mp3 ช่วยบ้าง เด็ก ๆ สมัยนี้ มีโอกาสใช้คอมพิวเตอร์เยอะกว่าสมัยเรา นี่ผมยังไม่ได้เล่าให้ฟังว่าจะสอนคอมพิวเตอร์ด้วย แล้วจะสอนกันยังไงเนี่ย เด็กเล็ก เด็กโตปนกันขนาดนี้

เหนื่อยกว่างานอาสาสมัครโรคมะเร็งเยอะเลย บางทีคนเราก็คิดว่างานในฝันจะต้องเป็นแบบนี้แบบนั้น จะต้องเป็นองค์กรหรูทำงานจริงจัง เอาเข้าจริง ๆ งานที่เหมาะกับเราก็คืองานธรรมดา ๆ นี่เอง ที่เราอาจจะปฎิเสธและมองข้ามไปเพราะว่ามันอยู่ใกล้ตัว เขาไม่ได้บังคับให้เราทำ เราคิดว่าเราไม่มีเวลา หรือไม่แน่ใจว่าว่าเราอยากทำ เพราะมันไม่เหมือนที่คิดที่ฝันไว้ บางทีก็ต้องยอมรับว่าเราอาจจะยังไม่พร้อมสำหรับงานที่ “ฝัน” ไว้ งานนี้ที่รู้ว่าทำได้แน่ ๆ แต่ต้องใช้พลังกับมันหน่อยก็ทำไปก่อน พอเราเก่งขึ้นเรื่อย ๆ ไม่แน่งานในฝันก็อาจจะผ่านมาแล้วเลือกมั่งก็ได้ ถึงตอนนั้นเราก็คงรู้ว่ามันเป็นงานธรรมดาไปเสียแล้ว เพราะเราเก่งขึ้นไปมาก บางทีสวรรค์เขาก็รู้ว่าพร้อมหรือยังสำหรับก้าวถัดไป แล้วก็จัดสรรมาให้ตามเวลาและโอกาสที่เหมาะสม ถ้าเราทำใจให้กว้าง ลื่นไหลไปกับชะตาฟ้า ไม่หลงไปกับนิยมโลก เราก็จะมีความสุขแนว ๆ เราได้ เป็นตัวของตัวเอง อบอุ่นกว่า ติดดิน มั่นคง เวลาดูจะผ่านไปเร็วเหลือเกิน อะนี่ยังไม่ทันทำเลยก็ฝันอีกแล้ว

ขอให้ทุกคนมีความสุขกับปัจจุบัน เติบโตไปกับบทเรียนชีวิต สิ่งที่ดีกว่านั้นรอเราอยู่เมื่อเราพร้อมที่จะสบาย ๆ กับมัน