- ถ้าี่องค์กรมีสถานที่ดูดีน่าเชื่อถือ ให้จัดในสถานที่ขององค์กร ถ้าไม่มีให้เช่าห้องจัดอบรมที่อื่น เช่นโรงแรม หรือในสถานที่ราชการ และหน่วยงานสำคัญ

- จัดรูปแบบการอบรมให้ดูขลังที่สุด เช่นแต่งตัวภูมิฐาน ใส่สูท วางตัวสงบ มีเวที คอมพิวเตอร์ โปรเจคเตอร์ หาหรือจัดเชิญคนพูดที่มีตำแหน่งดูรู้จริง ทำป้ายชื่อ บริการน้ำดื่ม และขนมเล็กน้อย

- ต้องฟรี จะให้ดีให้จัดเป็นประจำแน่นอน ทุกไตรมาส ทุกเดือน ทุกปี แล้วแต่เหมาะสม ในเวลาและทำเลที่สะดวกแก่ผู้เข้าร่วมที่สุด แม้จะต้องเป็นตอนเย็นค่ำวันธรรมดา หรือเสาร์อาทิตย์ก็ต้องทำ

- ตั้งห้วข้อให้น่าสนใจ ใหญ่ครอบคลุม ไม่ตั้งหัวข้อใช้ชื่อที่เป็นสินค้า หรือการบริการที่พยายามจะขาย

- เริ่มตรงเวลา ถ้าจะเริ่มสายต้องมีเหตุผลว่าผู้ถูกเชิญมาบรรยาย เป็นคนสำคัญจึงมาสายเท่านั้น

– พูดถึงเรื่องในหัวข้อที่รู้ ๆ กันทั่วไป เมื่อถึงสาระที่เป็นความรู้ให้บอกว่าตรงนี้เป็นเรื่องยาก และซับซ้อน ต้องศึกษากับผู้รู้อย่างจริงจังเท่านั้น ทำเองอาจเป็นอันตรายได้ พูดถึงอย่างคร่าว ๆ แล้วผ่านไปอย่างรวดเร็ว

- ถามผู้ร่วมสัมนาว่าปัจจุบันเขาทำอะไรอยู่กับปัญหา ชื่นชมกับวิธีการที่ใช้อยู่ จากนั้นพูดถึง solution ที่องค์กรของเราใช้อยู่ หรือพึ่งคิดค้นได้ กำลังนำมากออกจำหน่าย แล้วโฆษณาบอกว่าดีอย่างไร แก้ปัญหาแบบเดิมที่มีอยู่ได้อย่างไร

- ไม่โจมตี สินค้าคู่แข่ง ไม่บอกว่าเขาต้องใช้สินค้าเรา บอกว่าเหมือน ๆ กัน แต่เรารู้จักสินค้าของเราดีกว่า เราไม่แน่ใจว่าสินค้าคู่แข่งเป็นอย่างไร ตอบคำถามผู้เข้าร่วมสัมนา โดยบอกระบุรุ่นเฉพาะเจาะจง ว่าจะเหมาะสมกับการแก้ปัญหาของเขาที่สุดเพราะมี feature ดังนี้ บอกให้เขาลองหาซื้อดู ไม่ขายให้เขาโดยตรง (เพราะจะลดความเป็นกลาง และความน่าเชื่อถือของวิทยากรลงไปทันทึี)

- แจกของ ถ้าเป็นไปได้ให้แจกผลิตภัณฑ์ขององค์กรโดยการจับฉลาก หรือแจกของชำร่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่มีชื่อ สัญลักษณ์ เบอร์โทรศัทพ์ หรือเวบไซด์ขององต์กร

- ไม่มีการฝึกอบรมภาคปฎิบัติ ผู้เข้าร่วมจะได้รับเอกสาร และของแจกกลับไปเท่านั้น ยกเว้นว่ากิจกรรมนั้นเป็นเพื่อบริชุมชนเสริมภาพลักษณ์ขององค์กรจึงยอมให้มีการภาคปฎิบัติได้ เช่นการแข่งกีฬา วิ่งการกุศล ฯลฯ

-ต้องได้ชื่อและที่ติดต่อจากผู้เข้าร่วมสัมนาทุกคน โดยให้ลงทะเบียนร่วมสัมนา จับฉลากชิงรางวัล หรือแจกประกาศณียบัตร ใบรับรอง

- มีการถ่ายรูป เพื่อใช้ประชาสัมพันธ์องค์กร ต่อ ๆ ไป โดยพยายามเลือกรูปของคนที่หน้าตาสะอาดสะอ้าน หรือมีคนรู้จักมากถ้าเป็นไปได้

- ส่งจดหมายแจ้งข่าวประชาสัมพันธ์ขององค์กรไปยังผู้ที่เคยเข้าร่วมสัมนาเรื่อย ๆ

อ่านดูแล้วก็ขำแต่เชื่อว่าชีวิตนี้ของคนในเมืองคงเคยเจอสัมนาอบรมแบบนี้มาแล้ว เป็นเทคนิคที่ดี ถ้าเราอยากให้คนมาอบรมได้ความรู้จริง เปลี่ยนแค่นิดเดียวคือ ให้ีมีการทำภาคปฎิบัติ โดยจะทำเป็นกลุ่ม ทดลองจริงในห้องเรียน หรือให้เป็นการบ้านก็ได้ แล้วจัดให้ไปเจอกับของจริงนอกห้องเรียนเป็นกลุ่มเล็ก ๆ อีกที คนพวกนี้ก็จะได้ความรู้จริง ๆ กลับไปต่อยอดได้

ต้องรู้จักศึกษาวิธีการของพวกชั้นเซียนเหล่านี้มาปรับปรุง องค์กรจริงใจ ไม่หวังผลกำไร(เกินควร)ถึงจะแข่งกับเขาได้

คนเรานั้นมีศักยภาพที่จะมีความรู้อยู่สามระดับ ระดับแรกคือจำได้ เป็นความรู้แบบท่องจำ เป็นกากของความรู้ในอดีต หรือคนอื่นบอก ๆ กันมา จำแบบไม่รู้ที่มาที่ไป รู้แต่ว่าถ้าแบบนี้ต้องอันนี้ เป็นความรู้แบบนกแก้วนกขุนทอง อย่างเช่น เขาบอกกันมากว่า ถ้าจะซื้อทีวีนะต้องยี่ห้อนี้เลย แต่ไม่รู้หรอกว่าทำไม
ระดับที่สองคือความรู้แบบ คิดวิเคราะห์ สังเคาะห์เอาทางตรรกะ เป็นความรู้แบบใช้สมอง อาศัยการฝึกฝน เรียนมาจากตำรา หรืออาจารย์ แล้วมาต่อยอด สามารถแตกแยก ศึกษา ค้นหา และดัดแปลงได้ นี่เป็นความรู้หลัก ๆ ที่คนใช้กันทั่วไปอยู่ทุกวัน
ระดับที่สามคือความรู้ระะดับวิญญาณ จะเรียกว่า ปรีชาญาณก็ได้ ชาญก็ได้ ใช้กึ๋น, ใช้ sense, พระเจ้าบอก, เทวดามาเตือน, สันชาติญาณ ก็เรียกกัน ตัวรู้ก็เรียกกัน เป็นความรู้แบบที่รู้จริง ๆ เห็นจริง แน่ใจ มั่นใจโดยที่ไม่ต้องมีข้อพิสูจน์ บ้างก็ว่ามันปิ๊งแวบ เข้ามาเอง บ้างก็ว่ามีอะไรมากบอก ทางพุทธเรียกว่าปัญญา คนที่ประสบความสำเร็จสูง ๆ มักจะมีตัวนี้ เป็นอะไรบางอย่างที่เขาบอก เขาสอนคุณไม่ได้ เขาจะบอกว่าเห็นแล้วก็จะรู้เอง มันมาจากประสบการณ์ ลองผิดลองถูก เจอเรื่อย ๆ แล้วมันก็จะรู้ ทุกคนมีความสามารถอันนี้แต่ใช้บ้างได้มากน้อยแล้วแต่่บุคคล ตัวอย่างเช่น ชาวนาเขาบอกได้ว่าดินอย่างไหนที่เรียกว่าดินมันดี ไม่ใช่ว่าดินมันสีดำ แต่ดูแล้วรู้ว่ามันเป็นดินดี คนขายของบอกได้ว่าลูกค้าหน้าตาท่าทางแบบนี้ต้องชอบของแบบนี้แนวนี้ ก็แนะนำขายของได้ตรงใจ หรือคนทำกับข้าวเก่ง ๆ เขาไม่ต้องเปิดตำรา ก็ค้น ๆ ดูในตู้ว่ามีอะไร ใ่ส่อะไรมากน้อยก็กะเอา แต่ก็ออกมาอร่อย

ทุกคนมีความรู้ในสามระดับนี้ตามแต่เรื่องที่ตนสนใจ ถ้าเรามีความรู้ตัวมาก และช่างสังเกตุ ความรู้ในระดับที่สามก็จะมากขึ้นมาเอง

ความรู้แบบอื่น ๆ ก็มีอย่างเช่นแบบ อ๋อรู้แล้ว หรือ แบบ คุ้น ๆ นะ เป็นความรู้แบบรู้มาก่อน แล้วจำได้ ก็ต้องแล้วแต่ว่าตอนที่รู้มาก่อนนะรู้แบบไหน