ไม่มีงานเลี้ยงใดไม่เลิกรา แม้แต่ความสุข ความสงบกันเกิดจากสมาธิจิตก็ต้องจบลง ความพยายามที่จะฝืน รั้ง หรือหวังจะสร้างใหม่ให้เหมือนเดิม นั้นยากที่จะเหมือนเดิม จุดเริ่มต้นไม่เหมือนเดิม (เราเปลี่ยนไปแล้ว) โอกาสที่จะสร้างให้เหมือนเดิมนั้นจึงไม่มี แม้ว่าเราจะอารัยอาวรณ์ ชื่นชม แม้ว่าจะสิ่งนี้นะเป็นสิ่งดีสูงค่าแค่ใด เต็มไปด้วยสันติ ไม่เดือดร้อนใครก็ตาม อาการแบบเดิมนั้นไม่กลับมาแล้ว การปล่อยเขา(สิ่งนั้น)ไป กลับจะสร้างความสุขให้มากกว่า อย่างนั้นก็ไม่อึดอัดกับสิ่งที่แปลกเหนือธรรมชาติ อย่างดีก็ได้ความสุขอันใหม่อันเกิดจากการปล่อยวางสิงนั้นลงไปได้ (แล้วก็อย่าลืมวางความสุขอันได้จากการปล่อยวางนั้นลงไปด้วยเมื่อถึงเวลา) กลายเป็นว่าเราต้องอยู่กับปัจจุบันตลอด ต้องคอยทิ้งของเก่าที่หมดเวลา ไม่ปฎิเสธของใหม่ที่เกิดจากการทิ้งของเก่า แล้วก็ทิ้งของใหม่นั้นอีกเมื่อถึงเวลา(ป่านนั้นก็จะกลายเป็นของเก่าไปแล้ว) พูดให้ฟังหรือเขียนให้อ่านอย่างนี้แล้วดูง่าย ๆ แต่พอถึงเวลาที่เจอกับของถูกใจ ที่เรารู้จักดี อยู่กันมานาน ๆ สักระยะนึงแล้ว การที่จะเต็มใจปล่อยเขาไปไม่ง่ายเลย

อันนี้เขียนจากประสบการณ์ติดสงบของผมในสองปีที่ผ่านมา แต่พอเขียน ๆ ไปแล้วก็รู้สึกว่าจะใช้ได้กับคนอกหัก คนชอบสะสมของ และอีกหลาย ๆ อย่างในชีวิต อ่านกันเพลิน ๆ แล้วขอให้มีความสุขกับปัจจุบัน แม้แต่บล๊อคที่เขียนได้แสนดีก็ต้องมีจบลงเหมือนกัน

เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้สำคัญสำหรับหัวใจของเรา เพราะคนเราไม่ได้มีชีิวิตอยู่เพื่อเรื่องเครียด ๆ เรามีชีวิตอยู่เพื่อความสุขต่างหาก บางคนก็โชคดีจังที่รวมเรื่องเครียด ๆ กับเรื่องที่รักกันได้ (หมายถึงว่าได้ทำงานที่ตัวเองรัก) แต่สำหรับคนที่เหลื่อส่วนใหญ่เราก็ต้องปรับสมดุลกับเรื่องเหล่านี้เอง

เราคงเฉาหรือเครียดตายถ้าชีวิตมีแต่งาน แต่เราก็อาจจะอดตายได้เหมือนกันถ้าไม่ทำงานเป็นชิ้นเป็นอันเลย ความสมดุลนั้นเป็นศิลปะ นึกถึงคนเท่ห์ ๆ ทั้งหลายที่เขาเท่ห์ก็เพราะเขามีสมดุลนี้ พยายามนึกว่าเราก็เท่ห์เหมือนกันแล้วหาสมดุลของเราให้เจอ

ขอให้มีความสุขกับสายลมและดอกไม้ ขณะเีดียวกันก็ฝากผลงานจาลึกไว้ให้กับโลกใบนี้

ฟังแล้วก็แปลก ผมนึกว่าถ้าเราหมดความต้องการ(กิเลส) หมดสิ้นตัวตนแล้วเราจะกลายเป็นคนเฉย ๆ ไม่ใยดีอะไร นิ่งเหมือนก้อนหิน ปราศจากอารมณ์

แต่จากที่ศึกษามาในช่วงนี้กลายเป็นว่าการขจัดอัตตานั้นคือการทำลายตัวที่ถูกสร้่างขึ้นมาจากการสั่งสอน โครงสร้างสังคมเท่านั้น เป็นการขจัดเปลือกที่เติบโตมาพร้อมกับเรา เหลือแต่ตัวเราแท้ ๆ ที่มีสุขเศร้าเหงาและรักเหมือนกับทุก ๆ คน

เมื่อเราเป็นตัวของตัวเอง จะมีความสุขแปลก ๆ เกิดขึ้นข้างใน ความสบายใจจากยอมรับความนุ่มนวล ความลับด้านมืด ความฝันลึก ๆ ในตัวเอง การปล่อยวางได้จากความพยายามที่จะเป็นตามที่สังคมคาดหวัง

การเป็นตัวเองแท้ได้ โดยไม่ต้องรักษาหน้า นั้นเกิดขึ้นกับผมบ้างบางครั้งเท่านั้น ผมอธิบายได้แค่นี้

อาหารเย็นที่ย่อยยาก ๆ ทำให้นอนไม่เป็นสุข เพราะมันย่อยไม่เสร็จก่อนนอน ต้องตื่นมาเข้าห้องน้ำบ่อย ๆ
ถ้าเลือกได้ให้กินอาหารเย็นง่าย ๆ กินกับข้าวน้อยอย่าง กินตั้งแต่เย็น ไม่กินตอนค่ำหรือดึก กินอาหารรสไม่จัด กินอาหารย่อยง่าย กินพอหายหิว พอเหมาะกับกิจกรรมวันนั้น อาหารย่อยเสร็จทัน ร่างกายขับส่วนเกินออกหมด นอนหลับเป็นสุขขึ้น สุขภาพจิตก็จะดี พร้อมจะรับอะไรดี ๆ ไปตลอดวัน ทำกิจการงานเสร็จมากขึ้น มีความสุขจากความสำเร็จ แต่เราฉลองความสำเร็จด้วยอาหารเย็นง่าย ๆ เพื่อให้ความสำเร็จนั้นอยู่ต่อไป