โปรแกรมพวกนี้มีมากเหลือเกินมีทั้งแบบเสียตังค์และไม่เสียตังค์ ตัวปลอมก็เยอะ ผมขอแนะนำตัวที่ผมไว้ใจมากที่สุดก่อนเลยก็แล้วกัน

Spybot Search & Destroy โปรแกรมตัวนี้มีมานานแล้วแทบจะเรียกได้ว่าเป็นรุ่นปู่เลยก็ว่าได้ ตั้งแต่สมัยคนยังไม่รู้จักว่ามันไม่ใช่ไวรัสแล้วนะ มันเป็น spyware, trojan, etc ทั้งหลายนี่ตั่งหากที่ทำให้เครื่องมีปัญหาในยุคนี้ เนื่องด้วยเป็นโปรแกรมที่มีมานานแล้วคนเขียนก็เขียนแบบแจกฟรีมาตลอด ลักษณะท่าทางจึงข้างค้างจะเป็นแนวอนุรักษ์นิยม ใช้ดีไม่มีปัญหา แต่ปุ่มจะกดอะไรนี่จะงงหน่อย ติดตั้งยาก แลดูไม่ทันสมัย แต่ก็นี่แหละเป็นตัวที่ผมมั่นใจที่สุด

Ad-Aware ตัวนี้ก็นานแล้วเหมือนกันเริ่มต้นค่อนข้างฟรี หลัง ๆ ก็ขายหนักแล้วก็เริ่มอ้วน แม้ว่าจะชอบของเก่ามากกว่าแต่ตัวใหม่ ๆ ก็ยังใช้ได้ แต่ก่อนผมชอบมากกว่า Spybot อีกนะแต่หลัง ๆ เริ่มจะห่างเหินกันแล้ว ก็ถ้าเครื่องเป็นมาก ๆ ก็อาจจะเอามาใช้เป็นตัวซ้ำ

Malwarebytes ตัวนี้ผมไม่ค่อยได้ใช้ เป็นตัวใหม่ที่มาแรง คนชอบเยอะ เป็นตัวเลือกที่ดี

Super-Anti-Spyware ตัวนี้ได้ยินชื่อครั้งแรกนี่นึกว่าเป็นตัวปลอม เพราะตั้งชื่อได้โหลมาก แต่มีน้องที่รุ้จักบอกว่ากำจัดให้เครื่องเขามาแล้ว ผมว่าจะลองสักหน่อย เอาไว้รอบหน้า

Microsoft Security Essential บางท่านอาจจะชอบของแท้ ๆ จากต้นตำหรับ แม้ว่าผมจะมีความระแวงกับยี่ห้อนี้โดยทั่วไป แต่ของบางอย่างของเขาดีจริง ก็ต้องลอง อันนี้เพื่อนอินเดียแนะนำมา ฟรี และเงียบ ผมว่าเป็นตัวเลือกที่ดีที่ควรจะติดตั้งมาพร้อมกับวินโดว์เลย เพื่อเป็นการป้องกันก่อนเกิดปัญหา ตัวนี้เป็น two-in-one คือจัดการทั้งไวรัสทั้ง spyware หรือจะเอาเฉพาะ malware remover tools ก็ได้

ทีนี้มาโปรแกรมที่จัดการเฉพาะไวรัสบ้าง
AVG anti-virus ตัวนี้อาจจะไม่ใช่ตัวที่ดีที่สุดแต่มันฟรีแล้วก็ดีพอ ที่สำคัญน้ำหนักเบาไม่กินทรัพยากรมาก เหมาะกับเป็นตัวกันไวรัสที่ตั้งติดเครื่องไว้ตลอด แต่ก็นั่นแหละเขากันแต่ไวรัสนะ spyware ยังหลุดมาได้

Avira หรือร่มแดงตัวนี้รู้สึกว่าจะป้องกันได้ดี แต่กินแรงเครื่องมาก เหมาะสำหรับคนที่ไม่กลัวเครื่องช้า กลัวเครื่องมีปัญหามากกว่า

Avast ตัวนี้มีคนชอบไม่น้อย แต่ผมเคยลองแล้วไม่ชอบเลย เพราะเอาออกยากมาก ตอนนี้เขาอาจจะปรับปรุงแล้ว แต่ผมเข็ดแล้วครับ

ไหน ๆ แล้วก็พูดถึงตัวที่ไม่ฟรีบ้างดีกว่า
Norton ไม่รู้เป็นไงนะไม่ชอบวิธีการทำธุรกิจของเจ้านี้ ถ้าเจอเป็นแบบทดลองใช้นี่ผมเอาออกเป็นอย่างแรกเลย กินเครื่องมาก แล้วก็ฝังตัวไม่ยอมหลุดง่าย ๆ

NOD32 ตัวนี้ท่าทางจะเป็นที่นิยมในไทย ผมเห็นในเครื่ื่องของน้องที่รู้จักกันก็ดูดีนะ ถ้าคิดอยากจะเสียตังค์ผมก็แนะนำตัวนี้

McAfee ยี่ห้อนี้เคยใช้ตั้งแต่ยังเป็น Dos prompt แต่ไม่ได้ใช้มานานแล้วครับ

F-secure ยี่ห้อนี้เคยเอามาลองใช้ สัมผัศได้ว่าเยี่ยมมาก แข็งแกร่งสุด ๆ แต่ก็นั่นแหละผมชอบของฟรีก็เลยไม่ได้ใช้

เอาเท่านี้ก็แล้วกันนะครับ เอาเข้าจริงก็ใช้สักสองสามตัวก็พอแล้ว  ผมก็ใช้ Spybot กับ AVG เป็นหลัก ฟรีและดีสม่ำเสมอ

หลัง ๆ ไม่ค่อยชอบ Ad-aware ก็เลยว่าจะไปลอง malwarebytes หรือ super-anti-spyware แทน ท่านที่อยากจะแบ่งบันประสบการณ์เชิญเลยนะครับ

ช่วงนี้ต้องซ่อมคอมให้คนเยอะ ซ่อมแล้วก็ถึงเห็นค่าของเครื่องคอมตัวเองที่ไม่ค่อยมีปัญหา ทำให้มองเห็นความแตกต่างของระบบที่ดีกับระบบทั่ว ๆ ไป ก็เลยอยากจะแจกแจงให้โลกรู้ว่าระบบที่ดีนั้นมาได้อย่างไร

1 ฮาร์ดแวร์ที่ดี อันนี้พูดบ่อยแล้ว ว่าควรจะเลือกเครื่องที่ดีอย่างไร ใช้ของมีคุณภาพหน่อย เริ่มตั้งระบบจ่ายไฟ แผงวงจรหลัก ฮาร์ดดิส เมมโมรี่ เป็นหลัก ถ้าฮาร์ดแวร์ไม่มีปัญหาแล้ว เราก็สามารถทุ่มเทให้กับการจัดการขั้นต่อไปได้

2 โปรแกรมที่ดี หมายถึงโปรแกรมที่ไม่มีปัญหา เสถียร หลาย ๆ ครั้งหมายถึงการแลกกับความสะดวกสบายบางอย่าง หรือราคาที่เพิ่มขึ้น จะคุ้มหรือไม่คุ้มก็แล้วแต่คนให้ค่า ผมมองว่าระบบปฎิบัติการนั้นเป็นรากฐานของโปรแกรมทั้งหมด ดังนั้นผมจะให้ความสำคัญกับระบบปฎิบัติการที่สุด โดยส่วนตัวเป็นคนยังอยู่ในโลกที่ต้องใช้วินโดส์อยู่ เคยเน้นเสมอว่า Windows 2003 นั้นโดยส่วนตัวผมพบว่าเสถียรน่าใช้งานมากที่สุด Linux ที่ลองใช้มา ชอบ Ubuntu สำหรับเครื่องใช้ส่วนตัว ส่วนCent OS นั้นเหมาะสำหรับเครื่องใช้งานจริงจัง  Mac OS นั้นก็คงจะเจ๋งจริงแต่ผมยังไม่มีโอกาสได้ใช้งานเท่าไรนัก
สำหรับท่านทั้งหลายที่ใช้ Windows XP, windows 7 หรือ Vista ก็ต้องพยายามปรับแต่งให้ดี ก็จะเพิ่มความปลอดภัยและเสถียรภาพของเครื่องได้ (ปิด Services ที่ไม่ใช้งานให้หมด, เปลี่ยนระดับความปลอดภัยในโซน internet เป็น High, ใช้ chrome เป็น browser หลักแทน IE)

3 การจัดระเบียบและสำรองข้อมูลที่ดี คนไทยส่วนใหญ่ชินกับการลงวินโดส์ใหม่เมื่อเครื่องมีปัญหาหรือโดนไวรัส ดังนั้นการแบ่งแยกเก็บไฟล์ข้อมูล โดยเฉพาะของส่วนตัวพวก รูปภาพ เพลง หรือหนัง แยกออกไปต่างหากนั้นสำคัญมาก เมื่อถึงเวลาจะต้องลงวินโดส์ใหม่ก็จะได้ทำได้โดยสะดวก ทางที่ดีมีการสำรองออกมานอกเครื่อง เผื่อเครื่องเจ๊งหรือหายด้วยก็ยิ่งดี หรือจำเป็นเลยด้วยซ้ำ (อันนี้ไม่เคยเจอเองไม่รู้ว่าไฟล์ที่สะสมมาตลอดชีวิตหายไปแล้วเป็นยังไง)

เมื่อรากฐานทั้งสามอย่างมั่นคงแล้ว สิ่งสุดท้า่้ยที่สำคัญที่สุดคือคนใช้งาน ถ้าได้รับการพัฒนาอบรม ก็จะยิ่งทำให้ระบบนั้นดียิ่งขึ้น เพราะว่าระบบนั้นจะดีสมบรูณ์ไม่ได้เลยถ้าคนใช้งานโดยประมาท เวบไซค์บางจำพวก(xxx)มีความเสี่ยงสูงก็พยายามหลีกเลี่ยง โปรแกรมบางอย่างทำให้เกิดรูรั่วด้านความปลอดภัยได้ง่าย(โหลดทั้งหลาย) เห็นของฟรีตามเวบก็อย่าไปเอามาใช้สุ่มสี่สุ่มห้า

สรุปก็คือเครื่องดี ระบบปฎิบัติการปี๊ก โปรแกรมไม่สุ่มเสี่ยง ไม่เข้าเวบล่อแหลม สำรองข้อมูลเป็นนิจ แล้วจะใช้งานคอมพิวเตอร์ได้อย่างมีทุกข์น้อยลง

ใครมีคำถามหรือข้อเสนอแนะขอเชิญนะครับ

สั้น ๆ ก็คือเครื่องใช้แล้วดับเองนี่เป็นอาการของ power supply (กดเพื่ออ่านวิธีเลือก) หมดสภาพครับ ส่วนมากแล้วมักจะเป็นกับเครื่องเก่า ๆ ที่อยู่ในที่อากาศร้อนมาหลายปี หลายคนบอกว่าให้ซื้อเครื่องใหม่เลย แต่สำหรับคนที่มีอะไรค้างอยู่ในเครื่องเยอะแยะ ก็ซ่อมไปเถอะครับ

_______________________________________________________

ช่วงนี้ได้มีโอกาสไปซ่อมเครื่องคอมพิวเตอร์เก่า ๆ ให้คนแก่ ๆ ส่วนมาเป็นเครื่องรุ่นประมาณ AMD รุ่นแรก ๆ เทียบได้กับ pentium III ความเร็วของเครื่องนั้นยังเป็นที่ยอมรับกับเจ้าของที่ใช้เครื่องมานาน เครื่องรุ่นนี้เป็นยุคประมาณ window Me แล้ว upgrade มา window XP แม้ว่าความเร็วของเครื่องจะไม่ใช่ปัญหาสำหรับผู้ใช้ แต่ power supply ที่ทำงานแบบเปิดเกือบทั้งวันมาเป็นสิบปีนั้นถึงเวลาที่หมดสภาพแล้ว (smoothing capacitor ที่เป็นชนิด electrolyte นั้นจะมีอายุประมาณนี้) อาการที่พบก็คือเครื่องจะปิดไปเอง ไม่แน่นอน ส่วนมากจะเป็นระหว่างที่ harddisk กำลังอ่านเขียนข้อมูลอยู่ เครื่องล่าสุดที่เจอ Hard disk ก็มี bad sector ด้วย (คาดว่าเพราะ memory น้อยจึงทำให้ disk ทำงานหนัก) ผสมกับเจอ virus เข้าไปอีกดู ๆ ไปแล้วไม่รู้ว่าจะทนใช้ต่อไปทำไม แต่ชายชราคนนี้ต้องการเครื่องคอมพิวเตอร์ของเขากลับมาคืนมาสภาพเดิม เพราะมีอะไรอยู่บนนั้นมากหมายเหลือเกิน ทั้ง Outlook ที่ลืม password e-mail ไปแล้ว แต่ยังเข้าได้อยู่เพราะเครื่องจำได้ รูปถ่ายต่าง ๆ ที่ยังไม่ได้สำรองไว้ โปรแกรมสาระพัดที่ลงไว้ ทั้งโปรแกรมทำภาษี โปรแกรมข้อมูลซ่อมรถ โปรแกรมติดต่อ printer เครื่องต่าง ๆ bookmark ของเวบที่เข้าประจำ เอกสารที่ใช้ประจำ โอ้คิดแล้วก็น่าเห็นใจ ทั้ง ๆ รู้ว่าไม่คุ้มที่จะพยายามซ่อม แต่เราก็ทำให้ดีที่สุดเพราะเป็นเพื่อนกัน เริ่มจากพยายามฆ่าไวรัสให้ เจ้าไวรัสสมัยใหม่มันก็เก่งเหลือเกินไม่ยอมให้เราติดตั้งหรือเรียกโปรแกรมกำจัดไวรัสให้ทำงานได้เลย ท้ายสุดแล้วเลยใช้ BidDefender CD ที่รันบนระบบปฎิบัติการลินุกซ์มาใช้ ของ F-secure CD ก็ได้จะใช้ดีเช่นกัน

หลังจากผ่านไปสามสี่ชั่วโมง ถ้าฆ่าไวรัสสำเร็จแล้ว (ให้เลือก ลบ ไปเลยแก้ไม่ได้)  ถ้าเครื่องพอจะวิ่งได้แล้ว ก็อาจจะพยายามทำสำรอง มาใส่อีก harddrive หนึ่ง แต่ปัญหาหนักสุดคงจะเป็น power supply ที่ทำให้เครื่องค้าง หรือปิดไปเอง ที่ไม่คุ้มที่สุดที่จะซ่อม แต่ถ้าคนแก่ยืนยันแล้วยอมจ่าย เราก็อาจจะทำให้ (แต่บอกได้เลยว่าไม่คุ้ม ใช้เครื่องใหม่เลยดีกว่า)

คิดแล้วก็เหนื่อยครับ คนใช้เครื่องคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งมาเป็นสิบปี ผูกผันมาก ไม่อยากจะเรียนรู้อะไรใหม่ ๆ จำได้ชัดเจนว่า ไอคอนแต่ละตัวอยู่ตรงไหน มี workflow ของงานที่ทำประจำชัดเจน มีข้อมูลจัดเรียงไว้เพียบ จะมีทางแก้ไขอะไรได้อย่างไร มีอะไรที่ช่วยเขาได้ ถ้าเราสามารถสร้าง profile ของผู้ใช้ให้เป็น virtual หรือย้ายไปเครื่องอื่นได้ (portable) ก็คงดี ใครอยู่ Microsoft มาอ่านเจอตรงนี้แล้วช่วยเอาไปคิดทำด้วยนะครับ ระหว่างนี้ถ้าท่านผู้อ่านท่านใด มีข้อคิดหรือคำแนะนำดี ๆ ช่วยแสดงความคิดเห็นด้วยนะครับ

คำแนะนำขั้นต้นทั่ว ๆ ไป ผมแนะนำว่าอย่างแรกเลยคือให้แยกข้อมูลต่าง ๆ ออกมาอยู่ในอีก drive หนึ่ง (เป็นdrive D: เป็นต้น) เพื่อจะได้ทำสำรองข้อมูลได้ง่าย แล้วจะลงวินโดส์ทับก็ไม่ต้องเกรงใจกัน ส่วน bookmark นั้นให้ทำสำรองไว้เช่นกันหรือจะหาโปรแกรมพวก bookmark sync เช่น Foxmark/Xmarks มาใช้ก็ดี

ซ่อมเครื่องคอมครั้งนี้ได้บทเรียนว่า “สิ่งที่แพงที่สุดในเครื่องคอมพิวเตอร์คือข้อมูลที่อยู่บนนั้น” เป็นอย่างนั้นจริง ๆ

ด้วยความต้องการใช้คอมพิวเตอร์ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน แต่จากประสบการณ์ที่เห็นผู้ใช้มา ผมสรุปงานหลัก ๆ ที่ laptop ถูกใช้งานดังนี้

• เล่นเน็ต – อ่านข่าว เขียน e-mail ตรวจเงินในธนาคาร จ่ายบิล
• เอ็ม หรือ IM คุยกับเพื่อนทาง ออนไลน์
• ดูหนัง youtube หรือ TV เสียตังค์ก็แล้วแต่
• ทำงานเอกสาร office word excel ฯลฯ
• ดูรูป

นอกจากนี้ก็แล้วแต่คนจะถนัดเล่นอะไรต่อ

• ดาวโหลด ดูด บิดโหลด
• คุยโทรศัพท์  Skype
• เกมส์

แต่่ว่าห้างานหลัก ๆ เนี่ยไม่ได้ต้องการเครื่องคอมพิวเตอร์แรงดีแต่อย่างใด พลังเบา ๆ อย่างเนตบุคก็โอเคแล้ว มีแต่งานสุดท้ายเล่นเกมส์ หรือบางท่านจะตัดต่อแก้ไขภาพเคลื่อนไหวเนี่ยต้องใช้เครื่องกำลังสูง

งานที่หนักสุดที่คนธรรมดาใช้งานแลบท๊อปก็คือดูหนัง สำหรับคนธรรมดามาก ๆ ที่ดูแค่คลิ๊ปยูทูปนั้นการ์ดจอรุ่นเบสิคสุด ๆ ก็ทำได้ แต่ถ้าเป็นหนังความละเอียดสูง เลือกการ์ดจอรุ่นแยกต่างหาก (discrete) น่าจะดีกว่า

ดังนั้นเครื่องที่คนทั่วไปต้องการจำเป็นใช้จริงไม่ไ้ด้ต้องใหม่หรือหรูหราอะไร แค่รู้ว่าตัวเองชอบอะไรเป็นพิเศษก็เน้นตรงนั้น เช่น ชอบฟังเพลงก็หาเครื่องที่ลำโพงใหญ่เสียงใสหน่อย ชอบหิ้วไปเล่นที่ร้านกาแฟก็เลือกรุ่นที่เบาหน่อย สวยอวดคนได้ หรือใช้งานบนแบตตอรี่ได้นาน ถ้าใช้ดูรูปดูหนังเป็นหลักก็คงเลือกรุ่นที่จอภาพสวยสีแจ่มเป็นพิเศษ ถ้าแบกขึ้นรถเมล์เรื่อย ๆ ต้องยอมใช้จอเล็กหน่อยแต่เบา อะไรทำนองนี้

และจะให้ดีก็เลือก OS ให้เหมาะสมกับเครื่องก็จะดีมาก เช่นจะใช้ Vista ก็ต้องมีแรมสัก 2 กิ๊ก (GB) Core2Duo เป็นอย่างน้อย ถ้ามีแค่เนตบุ๊คก็ไม่ต้องไปพยายามทำเป็น Hackintosh รันลินิกส์ หรือ XP ก็ดีอยู่แล้ว ถ้าชอบของแปลกหน่อยผมก็เชียร์ Windows 2003 นะ แต่เรื่องพวกนี้แล้วแต่คนจะชอบ คนทั่วไปในเครื่องมีอะไรให้มาก็ใช้อันนั้นแหละครับง่ายดี

ทีนี้ก็เข้าเรื่องซะทีว่าซื้อรุ่นไหนดี ดีที่สุดของ laptop mainstream นี้ต้องยกให้ Apple Macbook pro ขอรับ เป็นปฎิมากรรมของเครื่องคอมพิวเตอร์ที่มนุษยชาติในยุคนี้พัฒนาขึ้นถึงจุดสุงสุดจุดหนึ่ง แม้่ว่าผมจะไม่เคยเป็นเจ้าของ ไม่ชอบคียบอร์ดสไตล์นั้นเท่าไหร่ แต่ต้องยกให้ในเรื่องระบบระบายความร้อนด้วยตัวถังอลูมิเนียม ความร้อนนี่แหละครับที่ฆ่าแลปทอปมานักต่อนักแล้ว เรื่องนี้ Macbook pro จัดการได้เด็ดขาด ยีิ่งรุ่นปี 2009 ได้ข่าวว่าเปลี่ยนจอเป็นรุ่นที่สีเที่ยงยิ่งขึ้น ทำให้ยิ่งน่าใช้ขึ้นไปอีก  ปัญหาหลักที่คนหลายคนไม่อยากเปลี่ยนไปใช้ Mac ก็เพราะชินหรือต้องใข้วินโดว์นี่แหละครับ ถ้าเงินไม่ใช่ปัญหา windows ไม่ใช่ปัญหา Macbook pro รุ่นจอด้านไม่สะท้อนแสงนี่คงจะดีที่สุดแล้วครับ (อย่างหนึ่งที่ผมติดกับ Macbook ก็คือถ้าทำกาแฟหกใส่นี่เครื่องเสียได้ง่าย ๆ แต่ thinkpadนี่ keyboard มันจะทำเป็นก้นกะทะกันความเสียหายได้ระดับหนึ่ง)

ถ้ามาโลกของวินโดว์ ผมชอบ Thinkpad ที่สุดโดยเฉพาะ T กับ X series ไม่ชอบที่สุดคือจอไม่สวย แต่ที่ถูกใจมากมาตลอดคือคีย์บอร์ด ยิ่งคนต้องพิมพ์เยอะ ๆ อย่างผมคีย์บอร์ดสำคัญ มาก เรียกได้ว่าถ้าคุณเป็นนักเขียน หรือต้องพิมพ์อะไรเยอะ ๆ คีย์บอร์ดของ Thinkpad นี่ไม่ผิดหวัง ความบาง ความเรียบง่าย และทนทานเป็นสิ่งที่พอคาดหวังได้จาก laptop series เหล่านี้ เป็น laptop แบบใช้งานจริง ๆ ไม่ค่อยเน้นบันเทิงเท่าไหร่ Thinkpad ไม่มีขายตามร้านทั่วไปในอเมริกา ส่วนมากแล้วจะต้องสั่งซื้อเอา เราเลยไม่ค่อยเห็นคนทั่วไปใช้เท่าไหร่

คนทั่วไปไม่ได้ต้องการเครื่องเครียด ๆ หรือแพงขนาดนั้น laptop รุ่นนิยมสำหรับคนไทยในอเมริกาจึงหนีไม่พ้น Toshiba Satellite series เพราะหาซื้อได้ตามร้าน bestbuy ทั่วไป แถมยังลดราคาเป็นประจำ ติดอันดับ laptop ที่ถูกที่สุดในร้านอยู่เรื่อย ๆ แล้วทำไมคนจะไม่ซื้อ ยิ่งสำหรับมือใหม่แล้ว Toshiba laptop เป็นตัวเลือกที่ดี ทนทาน จอสวย ข้อเสียก็คืออืด (ช้า เพราะมีโปรแกรมส่วนเกินเยอะ) และเทอะทะไปหน่อยเท่านั้น

หลัง ๆ นี่ผมว่า Sony มาแรง เคยมีเพื่อนบอกว่าไม่ทนเมื่อนานมาแล้ว ไม่รู้รุ่นใหม่ดีหรือยัง แต่ต้องยอมรับว่ามันสวยจริง ๆ ลงตัวทุกอย่าง จอสวย คียบอร์ดดี ตัวถังสวยงาม ไม่เทอะทะ มีลูกเล่นพวกกล้องในตัว มีสีให้เลือกหลายแบบ แบบว่าถ้าซื้อให้แฟนใช้ หรือเอาไว้พออวดคนตามร้านกาแฟเก๋ ๆ นี่ ถ้าไม่ใช่ Mac ก็เอา Sony ไว้ก่อน ถ้าว่าง ๆ ผมจะเอา Thinkpad ไปร่วมมั่ง (มีนาคม 2010, หลังจากปลุกปลั้มกับเครื่อง Sony ของเพื่อนที่ harddrive มีปัญหาผมก็ไม่กล้าแนะนำ ยี่ห้อนี้ แม้ว่าความสวยงามจะมีแต่เรื่องความคงทนนั้นไม่มี)

อีกยี่ห้อที่ข้ามไปไม่ได้คือ HP มีขายตามร้านทั่วไปเช่นกัน ชื่อเสียงใช้ได้ มีหลากหลายรุ่น ผมติดอย่างเดียวคือตัวถังมันดูกระป๋องไปหน่อย ลองไปดูเองก็แล้วกันถ้ารับได้ก็เป็นตัวเลือกที่ดีในเรื่องความทนทาน มีรุ่นหนึ่งของเพื่อนมีปัญหาที่การผลิต เลยเวลารับประกันไปแล้วเขาก็ยังรับผิดชอบซ่อมให้ เป็นตัวเลือกที่ปลอดภัย

ถ้าเป็นแต่ก่อนผมคงไม่แนะนำ Dell เคยใช้ของที่บริษัทให้มา โอ้พัดลมเสียงดังมากร้อนสุด ๆ ห่วยจนไม่แนะนำไปนาน จนกระทั่งมาปีนี้ไปเห็นของน้องคนนึงใช้ที่วัด ต้องยอมรับว่าเข้าใกล้อุดมคติของ laptop ที่ดี รูปแบบเรียบง่าย โปรแกรมส่วนเกินไม่มี เบา ที่พูดถึงนี่คือ Dell Vostro เท่านั้นนะครับ รุ่นอื่นไม่รู้ ราคาก็ไม่แพง แต่ไม่ค่อยมีขายตามร้านทั่วไป ให้ไปซื้อที่ Newegg.com เอาแล้วกัน (หลังจากอ่านเพิ่มเติมจึงรู้ว่าคนชอบรุ่น D ทั้งหลายไม่น้อย บอกว่าเป็น Dell ที่ไม่กระป๋อง)

ทีนี้มาถึงยี่ห้อที่ไม่แนะนำบ้าง Acer นี่มาก่อนเลย Keyboard มักจะหลุดเป็นชิ้น ๆ ไม่รู้เป็นไง Gateway นี่ก็พอกันแต่มันถูกครับสองยี่ห้อนี้ วัดดวงเอาก็แล้วกัน คุณอาจจะโชคดีเจอเครื่องที่ไม่มีปัญหาก็ได้  Averatec นี่ก็เคยมีปัญหาคีย์บอร์ดร่อน เหมือนกัน ไม่แนะนำครับผม

MSI นี่เพื่อนใช้แล้วบอกว่ากระป๋องมาก คีย์บอร์ดก็กระโดด ๆ touchpad วิ่งวุ่น ไม่แนะนำ

ผมยังไม่เคยมีประสบการณ์กับ Asus กับ Samsung เสียที แต่คิดว่าคงจะดี )

คนไทยชอบคำตอบแบบฟันทง ผมฟันให้แบบนี้แล้วกัน

• งบไม่อั้น Macbook pro 15″ จอด้านไม่สะท้อนแสง หรือ Thinkpad X301s หรือ Thinkpad x201t Tablet(ย้ำว่า Tablet เท่านั้น)
• พันกว่า ๆ Macbook pro, Thinkpad T410s
• $1000-$800  Macbook สีขาว หรือ Thinkpad Txxx รุ่นไฮ
• $800-600 Thinkpad T410 หรือ Lenovo ThinkPad X201i 3249MDU 12.1-Inch Laptop
• $600-400 Toshiba, Dell Vostro, Lenovo Value line

ผมคิดว่าราคาที่เหมาะสมสำหรับมือใหม่ควรจะอยู่ที่ $500-600 ที่ราคานี้น่าจะได้ Toshiba Satellite หรือ Dell Vostro

งบต่ำว่า $400 คงจะเป็นช่วงของ netbook ซึ่งมีหลายรุ่นให้เลือกเอาตามอัธยาศัย (netbook นี่มันเล็กและเบาสะใจดีจริง ๆ แต่จอเล็กจนต้องเพ่งสายตา ใช้งานนิด ๆ หน่อยก็โอเค แต่ให้เป็นเครื่องหลักผมก็ไม่ไหว)

ปัญหาอย่างแรกเลยคือ ราคา ซึ่งคงจะแพงกว่า XP หรือ Vista. แต่ถ้าเราหาซื้อมือสองได้จากบริษัทที่อัพเกรดไป window 2008 แล้วมันก็คงพอไหว หรือเอามาแค่ทดลองใช้งานก็ไม่ว่ากัน

ปัญหาอย่างที่สองคือ ความเป็น server ของมันที่ทำให้ใช้งานในแบบทั่ว ๆ ไปได้ไม่ถนัด ผมจึงขอมอบ reg file สำหรับดัดแปลง window server 2003 ให้ใช้งานแบบทั่วไปได้ โดยจะตัดความยุ่งยากในการเข้า่ออกระบบออกไป แล้วก็ดัดแปลงหน้าตาเล็กน้อยให้เหมือน ๆ กับ XP classic

เรื่อง driver ไม่มีปัญหาผมใช้ driver ของ XP หรือ windows 2000 แทนได้ทุกตัว มีโปรแกรมบางอย่างที่ตรวจสอบระบบการใช้งานของเราเท่านั้นที่อาจจะไม่ยอมลง เพราะคิดว่าเป็น server OS ที่ผ่านมาเจอแค่โปรแกรม anti-virus ตัวเดียวเท่านั้นที่มีปัญหาไม่ยอมติดตั้ง โปรแกรมอื่น ๆ ใช้ได้หมด

อย่างหนึ่งที่ทำให้ windows 2003 ปลอดภัยมากก็คงจะเพราะเขาตั้ง IE internet zone ไว้เป็น High security ตั้งแต่แรกเลย การเซิฟเวปก็จะคลุกคลักถ้าจะดันทุรังใช้ IE ต่อไป จะใช้ W2k3 แล้วได้โปรดอย่าไปเปลี่ยนค่าความปลอดภัยบน IE เลย ไมโครซอฟเขาก็รู้ว่ามันไม่ปลอดภัยจึงได้ตั้งมาแบบนั้นตั้งแต่แรก ทางที่ดีให้ใช้ browser ตัวอื่นไปเลย ตอนนี้ Chrome พัฒนาจนเสถียรแล้ว น่าใช้มาก หรือจะใช้ Firefox เจ้าเก่าก็ได้แต่ต้องขอเตือนว่าเดียวนี้มันไม่ปลอดภัยเหมือนเดิมแล้ว ใช้ Chrome จะปลอดภัยกว่า เพราะคนยังไม่ค่อยใช้พวกผู้ร้ายเลยยังไม่ตั้งใจจะเจาะระบบความปลอดภัยผ่านทางนี้

อีกไม่กี่วัน window 7 ก็คงจะออกแล้ว เหมือนกันโปรแกรมของไมโครซอฟทุกตัว ผมคงจะแนะนำ้ให้รอไปก่อน จนมันเริ่มเสถียรแล้วค่อยไปใช้งานมัน รอสัก service pack 2 นะเพื่อความชัวร์ แต่จะไปทดลองนะก็ได้ไม่ว่ากัน แต่เตรียมใจปวดหัวไว้หน่อย ตอน Vista หรือ XP ออกมาใหม่ก็อย่างนี้เหมือนกันเป็นธรรมดา อีกพักนึงผมคงจะลอง window server 2008 มั่ง แต่เอาไว้มีเครื่องระดับ core2duo ก่อนเถอะ จะลอง visualization เสียด้วยเลย

เผลอแป๊บเดียว เดี๋ยวนี้ใคร ๆ ก็มี เนตความเร็วสูง (highspeed internet) แล้ว แล้วเราก็อยากจะใช้เนตโดยไม่ต้องต่อสายให้พะรุงพะรังซะด้วย การเชื่อมต่อแบบไร้สาย( wireless networking)ก็เลยตามมาด้วยโดยปริยาย

หัวใจของการต่อคอมฯให้ใช้อินเตอร์เนตแบบไร้สายตามบ้านนั้นก็คือ wireless router ซึ่งทำงานเป็นทั้ง router และ wireless Access Point (AP) พร้อม ๆ กัน บางรุ่นก็เบิ้น ทำหน้าที่เป็น modem, เป็น printer server, หรือแม้กระทั่ง NAS (Network Attached Storage)/ File server ได้เสียอีกต่างหาก แต่วันนี้เรามาเน้น ๆ ตัวที่คนใช้กันมากที่สุดก็คือ wireless router ธรรมดา ที่มีรูให้จิ้ม สี่บวกหนึ่ง รวมเป็นห้ารู แล้วก็จะมีเสาอากาศ หรือไม่มีก็แล้วแต่ แต่ว่าต่อแบบไร้สายได้ด้วย

ตัวที่นิยมที่สุดในตอนนี้  (กลางปี 2009) ก็คงหนีไม่พ้น Linksys WRT54GL เพราะว่าลงตัว เร็วพอควร กำลังแข็งแรง ขยับขยายไปใช้ open source firmware พวก DD-WRT หรือ tomato ได้ด้วย ก็ถ้าไม่อยากคิดอะไรมาก ก็ซื้อ Linksys ตัวนี้ Buffalo WHR-HP-G54 ,  ASUS WL-520gU หรือ ASUS WL-500g Premium (32/8) ตัวใดตัวหนึ่งแล้วมาเปลี่ยน firmware เป็น Tomato ละก็รับรองไม่ผิดหวัง แต่ถ้าไม่อยากยุ่งเรื่อง firmware ก็ใช้พวก Netgear นี่แหละดี เพราะใช้ง่ายติดตั้งสบาย ๆ

ปัญหาที่คนมักจะเจอกับ wireless router ก็คือ สัญญาไม่แรง (weak signal) ต่อแล้วติด ๆ หลุด ๆ เล่นเวบได้บ้างไม่ได้บ้าง (packages drop) หรือ เครื่องค้างต้องถอดปลั๊กแล้วเสียบใหม่ ถ้าเลือกเครื่องดีตั้งแต่ต้นปัญหาพวกนี้ก็ไม่รุนแรง เครื่องดี ๆ นั้นเราติดตั้งหนเดียวแล้วก็ลืมไปเลยว่ามันทำงานยังไง รู้แต่ว่าเปิดเครื่องก็ใช้ได้

ปัญหาเรื่อง ติด ๆ หลุด ๆ นั้นบางทีไม่รุ่นแรงมากแค่เปลี่ยน firmware ก็แก้ได้แล้ว แต่บางรุ่นก็ออกแบบมาไม่ดีแต่ต้นมี memory จำกัดมาก (แค่ 8 megabytes) พอต่อหลาย ๆ เครื่อง download เยอะ ๆ โดยเฉพาะพวด bittorrent เครื่องทำงานไม่ทัน ข้อมูลก็หล่น ๆ หาย ๆ ไปเป็นธรรมดา บางทีทำงานไม่ทันเครื่องก็ประท้วงหยุดงานเสียอีกต่างหาก ค้างไปเสียเฉย ๆ ต้องไปถอดปลั๊กให้มัน reboot เริ่มทำงานใหม่ เครื่องถูก ๆ นั้นก็ใช้อุปกรณ์ราคาถูก ๆ เป็นธรรมดา การต่อเชื่อมสัญญาบางรุ่นจึงอ่อน ใช้รับส่งไกล ๆ ไม่ได้ ทำเอาหลายคนหงุดหงิด

เอ แล้วเราควรจะเลือกเครื่อง ยังไงเพื่อจะไม่ให้เกิดปัญหาเหล่านี้ ก่อนอื่นเราต้องมากเข้าใจส่วนประกอบของ wireless router กันก่อน

Wireless router นั้นมีส่วนประกอบหลัก ๆ สองส่วน ส่วนหนึ่งคือ mainboard หรือ routerboard ที่ทำหน้าที่เป็น router ที่คิดส่งข้อมูลว่าควรจะไปทางไหนต่อ กับอีกส่วนหนึ่งคือ Wireless module ที่ทำหน้าที่รับส่งสัญญาณวิทยุและถอดรหัส (WEP, WPA)

ตัว router นั้นเป็นตัวคิดว่าข้อมูลที่ได้รับมานั้นต้องส่งต่อไปไหน เช่นไปเครื่องอีกเครื่องหนึ่งในบ้าน หรือส่งต่อไป internet. ถ้ารับข้อมูลมาจาก net ต้องส่งต่อไปเครื่องไหน เครื่อง router นั้นเป็นคอมพิวเตอร์เครื่องหนี่ง จะทำงานได้เร็วก็ต้องมี CPU เร็ว ๆ และทำงานได้มากถ้ามี memory เยอะ ๆ เครื่องรุ่นที่ขายให้ใช้ตามบ้านนั้นมักจะมี memory 8-32 megabytes. และ CPU ความเร็วประมาณ 125-240 MHz เครื่องระดับกลาง ๆ ที่ผมแนะนำข้างต้นมี memory 16  Meg และมี CPU 200 MHz. ก็เร็วประมาณเครื่อง 80386, 80486 ในสมัยโน้นได้ ซึ่งเท่านั้นพอเพียงกับการใช้งานตามบ้านทั่วไป แต่ถ้าเป็นตาม office ต่อเชื่อมเครื่องมากกว่า 5 เครื่อง อาจจะต้องการสเปกที่สูงกว่านี้ ถ้าใช้เครื่องความเร็วต่ำหน่วยความจำน้อยมาต่อเชื่อมกับเครื่องหลาย ๆ เครื่องพร้อมกันมันก็ทำงานไม่ทันส่งข้อมูลตก ๆ หล่น ๆ หยุด ๆ ค้าง ๆ อย่างที่เป็นปัญหาข้างต้นนั่นแหละ (อีกประการหนึ่งคือโปรแกรม Firmware เขียนมาไม่ดีบริหารทรัพยกรไม่เต็มที่ก็มีปัญหาได้)

ตัว wireless module หรือ Acess Point นั้นกำหนดความเร็วในการต่อเชื่อมแบบไร้สายจากเครื่องคอมฯ มาที่ router ตัวนี้จะกำหนดว่าเราเชื่อมต่อด้วยมาตรฐานแบบไหน เช่น  b, g หรือ N (802.11b, 802.11g, 802.11n) สามารถเข้ารหัสถอดรหัสจำพวกไหนได้บ้างอย่างเบสิค WEP 64 bit, 128 bit หรือแข็งหน่อย WPA-PSK หรือแข็งสุดอย่าง WPA2 (WPA-AES) การเข้ารหัสนี้เพื่อป้องกันไม่ให้เพื่อนบ้านดี ๆ หรือกลุ่มผู้ร้ายเข้ามาร่วมการใช้งานเนตกับเรา

มาตรฐานการเชื่อมต่อนี้ ก็จะกำหนดความเร็วไว้ด้วยว่าเราต่อกับ router ได้เร็วแค่ไหน (เป็นความเร็วคนละตัวว่าต่อเข้าอินเตอร์เนตได้เร็วแค่ไหน) มาตรฐาน 802.11b นั้นเร็วสุดที่ 11 Mb/s, 802.11g นั้น 54 Mb/s ส่วนมาตรฐาน N ที่พึ่งมาใหม่นั้นให้ไปลองเปิดหาดูเป็นการบ้านว่าเร็วแค่ไหน บางรุ่นแม้จะเป็น g แต่ก็โฆษณาว่าเร็ว 108 Mb/s ได้ถ้าใช้อุปกรณ์ยี่ห้อของเขา รุ่นบางรุ่นบอกว่าใช้ MIMO technology ก็อย่าพึ่งเข้าใช้ผิดว่าเป็นปลาการ์ตูน Nemo.  MIMO นั้นหมายถึงว่าเขาใช้สัญญาณวิทยุสื่อสารสองช่อง รับช่อง ส่งช่อง เพื่อให้มันเร็วขึ้น แล้วก็รับส่งได้ไกลขึ้น บางรุ่น ก็บอกว่าเป็น pre N หรือ Draft N แล้วก็บอกว่าเร็วเท่านั้นเท่านี้ ก็เป็น technology ที่ยังไม่ลงตัว ผมไม่สนใจมันเท่าไหร่เพราะอีกแปีปเดียวก็เปลี่ยนอีก รอตอนมาตรฐานออกแท้ ๆ เลยจะดีกว่า โดยส่วนตัวผมใช้แค่ b กับ g เพราะแค่  b ก็เร็วเกินกว่า highspeed internet ที่ผมซื้อจาก ISP แล้ว

แต่ก็นั่นแหละถึง wireless เร็วแค่ไหนถ้า router ช้ามันก็ติดขัดอยู่ดี ก็ต้องเลือกที่มันสมดุลกัน ถ้ารู้ลักษณะการใช้งานของเราด้วยจะดีมากเช่นถ้าใช้อยู่คนเดียวเครื่องเดียว ต่อเนตความเร็วไม่สูงมาก (ช้ากว่า 1 Mb/s) รุ่นถูก ๆ ก็ทำงานทัน แต่ถ้าเป็นพวกเล่นเกมส์ออนลาย หรือ ดาวโลดกระจุย อาจต้องลงทุนซื้อเครื่องหรูหน่อย อาจต้องหารุ่นที่ CPU เร็วหน่อย มี memory มากหน่อยแต่ก็นั่นแหละ spec พวกนี้เขาไม่ค่อยจะบอกกัน

พูดถึง spec แล้วก็มาดูกันว่า spec แท้ ๆ ที่เราควรจะดูตอนเลือกซื้อนั้นมีอะไรบ้าง

Spec ของ router

ก็เหมือนเลือกเครื่องคอมเลย ก็ดูว่าเป็น CPU หรือ chipset ของใคร ดูเหมือนว่าที่นิยมที่สุดตอนนี้คือ Broadcom กับ Atheros ความเร็วไม่หนีกันมากประมาณ 200 MHz

Memory – memory นั้นมาสองส่วน ส่วนที่เป็น Dynamic RAM หรือ SDRAM นั้นควรจะมี16 Mbytes ขึ้นไป ส่วน Flash memory ที่ใช้เก็บ firmware นั้นไม่เกี่ยวข้องกับความเร็วแค่กำหนดว่าบรรจุ firmware มี feature ได้แค่ไหน ถ้าเปรียบเทียบกับเครื่องคอมก็มองว่า Flash memory นั้นเหมือนเป็น Harddisk เก็บโปรแกรมก็แล้วกัน ใช้งานตามบ้านเรือนนั้น  4 M ก็พอ แต่ถ้าเป็นบริษัทมี VPN หรืออะไรอย่างอื่นซับซ้อน 8 M หรือมากกว่าจะปลอดภัยกว่า

Spec ของ wireless

โดยทั่วไปคนก็จะรู้ว่าเป็นมาตรฐานอะไร รับส่งได้เร็วแค่ไหน และเข้ารหัสแบบใดได้บ้าง แต่ spec ที่จะบอกว่ามันรับส่งสัญญาณได้ดีนั้นมักจะบอกแค่ว่ามีความแรงสัญญาณเท่าไหร่ เช่น 18 Db หรือใช้ไฟเท่าไหร่ เช่น 200mW เสปคที่มักจะถูกมองข้ามไปคือความไวในการรับสัญญาณ (RX sensitivity) ซึ่งสำคัญมากสำหรับ AP เพราะตัว AP นั้นมักจะส่งแรงเพียงพอแต่ laptop นั้นมักจะส่งไม่ค่อยแรง สเปกของ Sensitity จะเป็นค่าติดลบ ยิ่งมากยิ่งดี เช่น -93 db

เครื่อง Wireless router ที่จะใช้งานแบบการค้า เช่นตามโรงแรมหรือ หอพักนั้น Spec ต้องสูงกว่าที่ใช้ตามบ้าน ถ้าอยากเห็น Spec แบบ Commercial ให้ลองดู  Mikro Tik Ubiquiti หรือ Engenius (ตัว EOC1650 กำลังขายดี)

ข้อคิดเพิ่มเติม

Netgear Prosafe, หรือ Cisco small business นั้นดูดีเหมาะกับธุรกิจขนาดเล็ก แต่มันดีเฉพาะบางรุ่น แล้วก็ราคาค่อนข้างสูงแลกกับการบริการหลังการขายที่น่าจะดีกว่าปรกติ

ยิ่ง Internet เร็วแค่ไหนยิ่งต้องการ CPU เร็ว ๆ ยิ่งโหลดบิดเยอะแค่ไหนยิ่งต้องการ memory เยอะ ๆ

สัญญาณการต่อเชื่อมแบบไร้สายจะดีต้องดูทั้งสองอย่าง คือพลังในการส่งต้องแรง ความไวในการรับต้องรับสัญญานอ่อน ๆ ได้

Firmware ของ router ก็เหมือน software ทั้งหลายถ้าเขียนดี ๆ การทำงานก็จะเสถียรใช้ทรัพยกรประหยัดคุ้มค่า

ถ้าอยากให้มันอยู่ทนมาก ๆ เลือกตัวถังที่เป็นโลหะน่าจะดีกว่าเพราะระบายความร้อนได้ดี

รุ่นที่ใช้งานจริงจังบางรุ่น สามารถรับไฟได้สองทาง จะเสียบผ่านหม้อแปลงเหมือนปรกติก็ได้ จะส่งกระแสไฟฟ้าผ่านสายสัญญาณ ethernet (CAT5, RJ45) ก็ได้ เขาเรียกว่า POE มีประโยชน์มากกับเครื่องที่ติดตั้งนอกอาคาร

จะติดตั้งให้ได้สัญญาณดีที่สุดให้ติดสูงกลางห้อง ติดเป็นแบบเครื่องตรวจจับควันไฟอย่างนั้นเลยก็เท่ดี

Access Point สองตัวไม่ควรอยู่ใกล้กัน สัญญาณมันจะตีกันได้ ทำให้ตัวนึงใช้ได้ อีกตัวนึงใช้ไม่ได้

ในไทยลอง ดูที่ Thaiwireless

เห็นเครื่องคอมฯสมัยใหม่แล้วรู้สึกว่ามันกระป๋องจังเลย แต่ก็เข้าใจว่าจะทำให้ราคาถูกก็ต้องทำแบบนี้ เปลี่ยนรุ่นก็เร็ว คนซื้อก็อยากจะได้ใหม่ ๆ เร็ว ๆ จะทำไงได้

พวกคนคอมพิวเตอร์อนุรักษ์นิยมแบบผมเห็นแล้ว ก็รู้สึกใช้เครื่องมือสองก็ได้ โดยเลือกเอารุ่นอึด ๆ ทน ๆ แต่ตกรุ่นหน่อย เครื่องคอมที่พวกบริษัทหรู ๆ เขาต้องโละหลังจากหมดประกัน หรือเช่าซื้อ สามปีนี่แหละคุ้มสุด

แต่ก็นั่นแหละของดีมือสอง ไม่ใช่ว่าจะหลุดมาให้ซื้อง่าย ๆ ถ้าจะซื้อเครื่องใหม่แบบธรรมดา ๆ ละ จะเลือกซื้อยังไงดี

1 ประกอบเอง  ตั้งแต่ได้เล่นเครื่องของลูกค้า ผมประทับใจ Barebone ของ Shuttle มาก มันกระทัดรัด สวยงาม เงียบ แล้วก็เร็วใช้ได้เลย เหมาะที่่จะเป็น HTPC อะไรเทือกนี้ใช้ดูหนัง บันทึกเพลงสบายมาก

2 Mac mini เครื่อง Apple นั้นเล็ก สวยงาม ประหยัดไฟ เขาเลือกใช้อุปกรณ์อย่างดี อาจจะดูเหมือนแพง แต่น่าจะทนกว่าในระยะยาว บางคนอาจจะไม่กล้าใช้เพราะไม่ชินกับ OS แต่จะลง Windows บน Mac ก็ยังได้ (แต่แนะนำให้ลองใช้ OSX จะติดใจ ใช้ง่ายกว่าที่คิด)

3 Mini Tower ธรรมดา สำหรับท่านที่อุปกรณ์เสริมเยอะ ก็ไม่มีทางเลือก แนะนำอย่างแรงว่าให้เลือกอุปกรณ์อย่างดี ตั้งแต่ Power Supply, Mainboard, Memory ได้สามอย่างนี้ดี ๆ แล้วที่เหลือก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร ตอนนี้ราคาของ SSD drive ลงมาพอสมควร ถ้ามีงบประมาณละก้อให้ลอง ใช้แล้วจะติดใจ ทั้งเงียบทั้งเร็ว ตอนนี้รุ่นที่นิยมสุดก็คือ Intel X-25e เป็น SLC เร็วและอายุใช้งานนานควรค่าแก่การใช้งานในเครื่องคอมสุดหรู ไม่ต้องซื้อใหญ่โตอะไรเอามาใช้แค่เป็น boot disk ก็พอ รูปภาพ วิดีโอ ก็เก็บใน drive ธรรมดาก็ได้

4. Laptop + docking station คนสมัยนี้มี laptop กันอยู่แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องไปซื้อเครื่อง desktop มาอีกก็ได้ ก็เพียงแต่ลงทุนซื้อ docking station มาไว้เสียบสาย จอภาพ keyboard กับ mouse ไว้ให้เรียบร้อย มาถึงบ้านก็ประกอบร่างแล้วใช้ได้เลย ดีตรงนี้ไม่ต้องโยกย้าย file หรือจัดการ program เครื่องสองอันให้ตรงกัน ใช้เครื่องเีดียวไปเลย

5. DELL Vostro 220 หรือ Inspiron 530 โดยส่วนตัวรำคาญ Dell ที่ชอบสร้างคอมมาให้เปลี่ยนเอา mainboard รุ่นมาตรฐานมาใช้ไม่ได้ แต่จากประสบการณ์คนทั่วไปเวลาเปลี่ยนคอม ก็เปลี่ยนยกชุดอยู่ดี รุ่นนี้เบสิคดี ได้ยินมาว่าเงียบ เป็นทางเลือกสำหรับคนไม่อยากประกอบเอง

ถ้าถามถึง CPU ก็ยังว่า Core2Quard นี่แหละเยี่ยม แต่ AMD Pheonom II หรือ Core2Duo ก็เร็วพอ ถ้าเป็นไปได้ก็เลือกรุ่นที่ใช้ไฟน้อย 65 W อะไรอย่างนี้ Core2Duo ตอนนี้ผมแนะนำตระกูล 8 เช่่น E8400

การ์ดจอนี่ไม่มีความเห็น ตามไม่ทัน แต่โดยส่วนตัวชอบพวกที่ไม่มีพัดลม เอารุ่นที่เร็วที่สุดที่ไม่ต้องมีพัดลม

อาจจะเพราะเป็นลูกหลานคนจีน นิสัยประหยัดนี่มันลงลึกอยู่ในสายเลือด อยากได้ของดีที่ราคาสมเหตุสมผล เราจะได้อุดหนุนไปนาน ๆ

ที่ผ่านมาผมรวมกับญาติ ๆ เช่าโอสในเมืองไทยแล้วแบ่งกันใช้ หารค่าใช้จ่ายออกมาแล้วก็คุ้มใช้กันได้หลายงาน แต่ตอนนี้ตัวผมอยู่ไกล บางครั้งการติดต่อกลับไปเมืองไทยก็ช้าเหลือเกิน รอจน timeout ไปก็มี พี่น้องที่เมืองไทยใช้กันไม่มีปัญหา เร็วเป็นปรกติ

ตัวเลือก

ผมค้นหาตามเวบต่าง ๆ ว่าคนเขาชื่นชมเจ้าไหนกันบ้าง ดู ๆ ไปแล้วเจอ Media Temple กับ Hostgator นี่แหละที่คนเขาว่าดี แต่เราไม่อยากจะจ่ายขนาดนั้น (ถูกสุดประมาณ $10 ต่อเดือนจ่ายรายปี) รู้ว่าดีจริงแต่เวบเรายังไม่มีรายได้อะไร คนเข้าก็ไม่ได้เยอะมากมาย เอาแบบเล็ก ๆ พอดังแล้วค่อยย้าย หรือเปลี่ยนให้ใหญ่ขึ้นตอนหลังน่าจะคุ้มค่ากว่า

ตอนแรกผมก็เลยค้นหาเจ้าที่เป็นรายเดือนถูก ๆ ก็เลือกอยู่ระหว่าง computing host กับ elahost แต่เพื่อให้แน่ใจในการบริการหลังการขายผมก็เลยลองส่งคำถามไปก่อนจะสมัครกับเขา รอคำตอบจาก elahost 2-3 วันก็ไม่มีอะไรกลับมา เลยไม่เอาดีกว่า computing host นั้นมีข้อเสียก็คือถ้ามีคำถามอะไรต้องไปถามเอาใน forum ผมกรอกใบสมัครจะจ่ายเงินอยู่แล้ว แต่ก็ตะหงิดใจเพราะเวบเขาดูสับสน ตรงนี้ราคานึง ตรงโน้นราคานึง เลยชักไม่แน่ใจ ไม่เอาดีกว่า

ผมหาดูในเนตว่ามีใครพูดถึงเวบสองอันนี้ไหม อ่านไปอ่านมาไปเจอคนแนะนำโฮสที่ชื่อว่า NearlyFreeSpeech.net หรือแทบไม่ต้องใช้ตังค์แสดงความคิดเห็น

NearlyFreeSpeech.net

NearlyFreeSpeech.net นั้นไม่เหมือนใคร เพราะเป็นเวบโฮสแบบเติมเงิน เราจ่ายเงินไปก่อน(เริ่มน้อย ๆ ก็ได้) เขาจะค่อย ๆ หักเงินเราไปตามที่ใช้จริง ไม่ใช้ไม่เสียเงิน ยิ่งดูก็ยิ่งชอบเพราะมือถือเราก็ใช้แบบเติมเงิน ยิ่งมีแนวคิดแบบว่ามีเวบไซค์เพื่อแสดงความคิดเห็นอย่างอิสระ ปกป้องเสรีภาพและความเป็นส่วนตัว ยิ่งชอบใจ แถมยังให้แรงจูงใจในการประหยัดทรัพยากรอีก ใช้น้อยจ่ายน้อยใช้มากจ่ายมาก ทางด้านเทคนิคก็ไม่น้อยหน้าใคร มีการกระจายเครื่องใกล้กันไหนใช้อันนั้น เราจึงได้ใช้เครื่องที่ใกล้และเร็วเสมอ อีกจุดที่ชอบมากคือ มีการแยกโปรแกรมฐานข้อมูล (database process) ไปวิ่งอยู่บนเครื่องต่างหากโดยเฉพาะทำให้วิ่งได้เร็ว ไม่มาเป็นตัวถ่วง web server ซึ่งอันนี้แหละมักจะเป็นปัญหากับเวบโฮสโดยทั่วไป ที่มีฐานข้อมูลอยู่บนเครื่องเดียวกัน(localhost) พอฐานข้อมูลช้า ก็เลยพลอยทำให้เวบช้าไปด้วย เขาจะคิดงินเพิ่มวันละเซนต์สำหรับคนที่ใช้ MySQL ซึ่งก็สมเหตุสมผลดี

ยิ่งศึกษายิ่งชอบเลยลองสมัครเป็นสมาชิกฟรีก่อนเลย เพื่อเข้าไปอ่านในกระดานสนทนาว่าคนที่นี่เขาพูดเรื่องอะไรกันบ้าง อ่าน ๆ ดูก็มีคนบ่นบ้างพอควร แต่บ่นไม่เหมือนที่อื่น คือมักจะเป็นเรื่องว่าทำไมเขาใช้เทคโนโลยีอันโน้นอันนี้ไม่ได้ อ่านแล้วก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่เพราะเป็นศัทพ์ทางเทคนิคมาก ประมาณว่าคนที่ใช้อยู่กับเจ้านี้เป็นพวกคนที่รู้เรื่องคอมพิวเตอร์มาก และอยากจะใช้เทคโนโลยีหรือโปรแกรมแปลก ๆ ที่คนทั่วไปไม่ค่อยใช้กัน

ลองใช้

เขาก็เข้าใจทำพอสมัครเป็นสมาชิกฟรีปึ๊บ เขาก็ให้เงินมาในบัญชีเพื่อลองใช้ดูได้เลย (แค่สองเซนต์ ไม่ได้มากอะไรแต่ก็เพียงพอแล้วสำหรับการทดลองใช้ ) ที่อื่นไม่เคยให้เราแบบนี้มีแต่สัญญาว่าไม่พอใจจะคือเงิน แต่ผมชอบแบบนี้มากกว่าไม่ต้องควักกระเป๋าก็ลองไ้ด้เลย

ลองใช้ดูเลยดีกว่า ไหน ๆ ก็มีให้ลองแล้ว ผมลอง upload เวบเก่าขึ้นไปแล้วลองเปิดดู มันก็ขึ้นมารวดเร็วเป็นปรกติดี แต่มันแค่เวบเปล่า ๆ หน้าเดียวมันต้องเร็วอยู่แล้ว

ลองเมนูแล้วก็ชอบใจ มันเรียบง่ายและเป็นระบบ ไม่มีรูปภาพสีสันอะไร แค่การใช้งานจริง ๆ

ไหน ๆ ก็ ไหน ๆ แล้วลองของจริงเลยดีกว่า ผมตั้ง site ขึ้นใหม่แล้ว ftp ไฟล์ของจริงขึ้นไปทันที การสร้าง database คลุกคลักงง ๆ นิดหน่อย เพราะเราได้สร้าง process ขึ้นมาเลย ได้เป็น database admin เต็ม ๆ อีกอย่างที่ไม่เคยมีก็คือ command prompt หรือ shell access เวลาจะลงโปรแกรมสามารถลงได้โดยตรง ใช้ SVN checkout ออกมาได้เลย เร็วกว่า ftp และเวลาทำ version upgrade ก็สะดวก

สรุปแล้วชอบทุกอย่างโอนเงินไปให้เลย $15 คำนวณดูแล้วอยู่ได้หนึ่งปีสำหรับเวบเล็กสองสามอันถูกจริง ๆ เวบนี้เร็ว เหมาะสำหรับเวบส่วนตัวเช่น blog อย่างกระผมที่ไม่ได้ใช้พื้นที่เยอะ หรือมีคนเข้ามามาก แต่ก็ไม่พ้นมีปัญหาจุกจิกกวนใจบ้าง แต่ที่เป้ง ๆ น่ารำคาญเลยนั้นคือเรื่อง file permission ที่นี่เขาเน้นเรื่องความปลอดภัยมาก user ที่ใช้ผ่านเวบนั้นทำอะไรได้น้อยมาก เวลาจะ upload file ผ่านหน้าเวบ หรือ upgrade program จึงทำได้ยุ่งยากมาก หรือทำไม่ได้เลย จำเป็นต้องตั้งค่าอย่างดีหรือเลี่ยงไปใช้โปรแกรม ftp เอา ที่เหลือก็เล็ก ๆ น้อยเช่น safemode จะ on นอกจากจะเปลี่ยนเอง, IP ของเวบเปลี่ยนอยู่ตลอดเพราะเปลี่ยนเครื่องไปเรื่อย ๆ ตามสถานที่และภาระบนเครื่อง

สำหรับ wordpress โดยเฉพาะนั้นผมแนะนำให้ใช้งานหลีกเลี่ยงดังนี้

• ที่ wp-config.php ให้เพิ่มที่ท้ายไฟล์

define('WP_TEMP_DIR', ABSPATH . '../tmp');

• เปลี่ยน permission ของ wp-uploads ให้หลวมขึ้น
• เปลี่ยน setting ไม่ให้ uploads แบ่งเป็นเดือนและปี
• เวลาจะ upgrade plugins ให้ deactivate ก่อน ไม่งั้นจะเจอ error

NearlyFreeSpeech.net คงไม่เหมาะกับทุกคนแต่สำหรับคนคอมพิวเตอร์ที่ต้องการเวบโฮสถูก ๆ มี shell access ไม่จำกัดจำนวนโดเมน หรือเวบไซค์ มีความเสถียรสูง และเร็ว NFS นั้นเป็นตัวเลือกที่ตรงใจจริง ๆ

ปล. หลังจากเดือน September, 2009 nearlyfreespeech.net เขาจะขึ้นราคาแล้วครับ คงจะไม่ถูกเหมือนเดิม จากที่เคยจ่า่ยปีละสิบกว่าเหรืยญจะเพิ่มขึ้นกลายเป็นสามสิบกว่าเหรียญแล้ว แต่ก็ยังถูกกว่าที่อื่นอยู่ดีจนไม่มีเหตุผลต้องย้ายตอนนี้

เป็นทางเลือกที่ดีสำหรับเวบที่เคยอยู่บน GeoCities เพราะเวบคงที่ (static) แบบนั้นสามารถโฮสได้ถูกมากที่ NFS เพราะไม่เสียค่าฐานข้อมูลและค่าเวบเพิ่มรายวัน อาจจะตกปีนึงไม่กี่เซ็นต์ก็ได้

ใช้คูปอง superGoodway จะได้ลดราคา -$9.94 จาก hostgator

Harddisk เป็นอุปกรณ์ที่เสียบ่อยที่สุดในเครื่องคอมพิวเตอร์ อย่างแรกสุดที่ควรทำคือมี harddisk สองตัวที่มีข้อมูลเหมือนกันอยู่ตลอดยังกับกระจกเงา (RAID 1) ถ้าติดตั้งระบบแบบนี้ drive อันนึงล่มไประบบก็ไปต่อได้

เมื่อต้นเดือนผมไปช่วยแก้ไขระบบจองห้องพักของโรงแรมหรูขนาดเล็กเพื่อน ที่เมือง Sedona, AZ เครื่องคอมพิวเตอร์หลักที่ใช้ทำระบบจองและเก็บเงินห้องพักของเขาเสียเนื่องจากฮาร์ดดิสล่ม เขามีระบบสำรองข้อมูลที่ดีจึงไม่มีข้อมูลเสียหาย แต่การที่ไม่มีระบบจองห้องพักให้ใช้ไปหนึ่งวันครึ่งในฤดูท่องเที่ยวที่แสนจะยุ่งนั้นสร้างความเดือดร้อนให้ธุรกิจไม่น้อย ระหว่างที่ไม่มีเครื่องคอมพิวเตอร์ เขาไม่สามารถรับจองห้อง หรือเปลี่ยนแปลงแก้ไขอะไรได้เลย เขาไม่รู้ว่าห้องพักไหนว่าง ห้องไหนมีคนพักช่วงไหนกี่วัน ส่งอีเมล์ไปยืนยันการจองให้ลูกค้าก็ไม่ได้

ระบบที่ใช้ีอยู่มีเครื่องคอมสองเครื่อง ทำงานเข้าถึงฐานข้อมูลเดียวกัน โดยฐานข้อมูลหลักอยู่บนเครื่องคอมหลัก ครั้งนี้เครื่องคอมหลักมีปัญหาระบบทั้งระบบก็ใช้งานไม่ได้ทันที

ไม่ต้องสงสัยเขาอยากได้ระบบที่มีเครื่องคอมสองเครื่อง เมื่อเครื่องใดเครื่องหนึ่งล่มไป อีกเครื่องหนึ่งก็ยังทำงานต่อได้ ผมรู้ว่าเราสามารถตั้งให้เครื่องสองเครื่องนี้อยู่ใน cluster ของ windows 2003 ซึ่งถ้าเครื่องใดเครื่องหนึ่งล่มไป ระบบก็สามารถ failover ไปอยู่บนเดียวได้โดยอัตโนมัติ แต่เมื่อมาศึกษาดูแล้ว การสร้าง cluster นั้นยุ่งยาก และราคาแพง ไม่น้อย (คาดว่าอย่างต่ำ ก็ $5000 รวมราคาเครื่อง) และถ้า disk array เสีย เขาก็จะมีปัญหาอยู่ดี นอกจากว่าจะมี disk array สองชุด คิด ๆ แล้วก็รู้สึกว่าออกจะเกินไปหน่อยสำหรับโรงแรมขนาดเล็ก (น้อยกว่า 50 ห้อง)

จริง ๆ แล้วระบบจองห้องพักของเขาไม่ได้ใหญ่โตซับซ้อนแต่อย่างใด ฐานข้อมูลทุกอย่างอยู่บน file อันเดียวเท่านั้น แต่ว่าเขา share fileอัีนเดียวนี้จากเครื่องหลักไปอีกเครื่องหนึ่ง
อย่างน้อยที่สุดที่ควรทำก็คือใช้ Harddisk สองตัวที่มีข้อมูลเหมือนกัน ถ้าอันใดอันหนึ่งเสีย ก็ไม่มีปัญหาอะไร (Raid 1 – mirroring) เป็นอย่างแรกที่ผมแนะนำให้เขาทำในตอนนี้

ผมกลับมาบ้านแล้วก็ลองหาข้อมูลเพิ่มว่ามีหนทางอื่น หรือสินค้าอะไรในตลาดที่เราสามารถซื้อมาใช้ได้หรือไม่
ดู ๆ ไปแล้วก็มีบริษัทที่ทำเครื่องที่ไม่ล่มง่าย ๆ อยู่เหมือนกัน ใช้ในโรงพยาบาลหรือหน่วยงานฉุกเฉิน (911 หรือ 191 ที่เมืองไทย) บริษัทนี้ชื่อ Stratus Technologies เขาโฆษณาว่าเครื่องของเขานั้นใช้งานได้ 99.9998% ตลอดเวลาเลยทีเดียว มีเก้าหลังศูนย์เกือบสี่ตัว ระบบของเขาก็แพงน่าดูเหมือนกัน ผมเดาว่าคงเริ่มกัน เกิน $10,000 เครื่อง ftServer ใช้เทคนิคว่ามีทุกอย่างสำรองหมด มี CPU สองตัว มี memoryและชุดจ่ายไฟ สองชุด มี Harddisk มากกว่าสามตัว มี Network card อย่างน้อยสองชุด ชิ้นส่วนหลาย ๆ ชิ้นโดยเฉพาะ harddrive นั้นสามารถเปลี่ยนได้โดยไม่ต้องดับเครื่อง เครื่องคอมพิวเตอร์ hardware แบบนี้ดีตรงที่ว่าเราไม่ต้องติดตั้ง software ให้เป็นระบบกันล่ม (fault-tolerant) การกันนั้นอยู่ที่เครื่องเลย ซึ่งช่วยลดความยุ่งยากในการติดตั้งโปรแกรมไปได้มาก มันเด็ดมากแต่ดู ๆ แล้วก็ยังรู้สึกว่าแพงและใหญ่กินไฟเกินความจำเป็น

ไปดูบน ebay แล้วแม้แต่เครื่องใช้แล้วของ Stratus ก็ยัง $4,000 เครื่อง Server แบบ Rackmount ขนาด 2U ของ Dell หรือ HP เครื่องเก่า ๆ นั้นราคาไม่แพงเท่าไหร่ แต่ต้องซื้อ harddrive เอง เครื่อง Server พวกนี้มีข้อดีก็คือ มี CPU แบบ Xeon สองตัว ติดตั้ง harddrive มากกว่าสองตัวได้ บางรุ่นมีมีชุดจ่ายไฟสองชุด บางรุ่นสามารถถอดและเปลี่ยนชุดจ่ายไฟได้โดยไม่ต้องปิดเครื่อง ต่อเข้า network ได้มากกว่าสองทาง ความทนทานนั้นมีมากกว่าเครื่องคอมตั้งโต๊ะมาก แต่เครื่องพวกนี้ใหญ่ ร้อนและเสียงดัง ควรจะมี rack และห้องคอมพิวเตอร์ปรับอากาศโดยเฉพาะ คงจะไม่เหมาะกันบ้านพักริมลำธารในเมืองท่องเที่ยวสุดหรูเท่าไหร่ พลังการคำนวณมหาศาลจาก Xeon สองตัวรุ่นเก่าก็ไม่ใช่สิ่งจำเป็น แถมยังเปลืองไฟอีกต่างหาก

มาคิด ๆ ต่อดูแล้วก็คิดว่าสิ่งสำคัญที่สุดของระบบเขาก็คือ ฐานข้อมูลที่ใช้ร่วมกันต่างหาก ถ้าเราเอา database file อันนี้ออกมาอยู่ใน Network Attached Storage (NAS) ที่เก็บไฟล์อยู่บนเนตเวอร์ต คราวนี้ถ้าเครื่องใดเครื่องหนึ่งหายไปเขาก็ยังใช้โปรแกรมต่อไปได้ ไม่เลวทีเดียว แต่ปัญหาก็คือถ้าเจ้า NAS ตัวนี้ล่มเสียเองละ อืมม์

แวะผ่านไป Blognone แล้วเจอข่าวว่ากูเกิ้ลเปิดเผย server ให้ดูก็เลยแวะเข้าไปอ่านแล้วก็ทึ่งว่านี่แหละเป็นการออกแบบที่ชาญฉลาดเสียเหลือเกิน เป็นการแก้ปัญหาที่เหมาะสมและราคาไม่แพง และใช้พลังงานไม่มาก คือเครื่องคอมพิวเตอร์นั้นอุปกรณ์ที่เสียบ่อยที่สุดคือ Harddrive (เจอมาไม่ต่ำกว่าสามครั้ง) memory (เจอมาสองครั้ง) power supply (เจอมาสองสามหน) CD/DVD drive (เจอมาสองสามครั้ง) การ์ดจอ (สองหน) mainboard (ไม่เคยเจอเลย นอกจากบน Laptop สามครั้ง) เครื่องของ Google นั้น ออกแบบมาป้องกันอุปกรณ์ที่เสียบ่อยอย่างพอดี ๆ

เครื่อง Server ของ Google มี CPU สองตัว Harddrive สองตัว ใส่ memory แบบ ECC ได้ 8 แผง mainboard รับไฟ 12 V อย่างเดียว มีแบตตอรี่หนึ่งตัว ดูแล้วเหมือนกับธรรมดาแต่ไม่ธรรมดา ที่ผมทึ่งมากที่สุดคือการออกแบบให้แผง mainboard รับไฟ 12 volt แล้วมีแบตตอรี่ไว้จ่ายไฟสำรอง  power supply นั้นไม่เสียบ่อย การมีสองตัวจึงเป็นการสิ้นเปลืองค่อนข้างมาก แต่จะไม่มีไฟสำรองเลยก็ไม่ได้ การใช้แบตตอรี่ แล้วออกแบบให้ mainboard รับไฟ 12 v นั้นเหมือนยิงนกทีเดียวได้สองตัว คือได้แบตตอรี่ไว้ แทน UPS (Uninterupted Power Supply) แล้วยังเสมือนมี power supply ชั่วคราวตัวที่สองไปด้วย
เยี่ยมจริง ๆ
ผมเชื่อว่า Harddrive สองตัวคงเป็น Raid 1 ทำให้การภาระในการ backup ลดลง Memory แบบ ECC ทำให้เครื่องเสถึยร ไม่crash บ่อย ๆ และการคำนวณไม่ผิดพลาด มีตั้ง 8 แผงแบบนี้ทำให้ไม่จำเป็นต้องใช้ memory ขนาดใหญ่ที่ราคาแพง สามารถใช้ตัวเล็ก ๆ มาต่อหลาย ๆ ตัวได้ หรืออาจจะเอาไว้เป็นแบบ Redundant คือ memory สองชุดที่เหมือนกันป้องกัน memory เสียก็ได้
CPU นั้นมีทั้ง AMD และ Intel โดยไม่จำเป็นต้องใช้ตัวที่เร็วและแรงที่สุด แต่เน้นว่าได้พลังในการคำนวณเทียบกับการกินไฟแล้วสุงสุด เพื่อประหยัดไฟ ทั้งไฟที่เครื่องกิน และไฟค่าแอร์ที่ทำให้เครื่องเย็น
โอ้โหนี่แหละเป็นเครื่อง Server แบบที่ใ้ช้กระบาลออกแบบจริง ๆ ไม่ใช่ใช้แต่เงินทุ่มเข้าไป ถ้ามีทำเลียนแบบดัดแปลงเมื่อไหร่นี่น่าเอามาใช้ธุรกิจจริง ๆ

หลังจากทึ่งกับเครื่องของ Google แล้วก็ปิ้งขึ้นมาได้ว่าจริง ๆ แล้วที่จำเป็นที่ต้องมีตลอดเวลา (high-availability) ในระบบโรงแรมขนาดเล็กนี้คือ file ฐานข้อมูลอันเดียว เครื่องใดเครื่องหนึ่งจะเสียก็พอทนได้ ถ้าอีกเครื่องยังทำงานได้ปรกติ ผมก็เลยว่าที่เขาต้องการก็คือ NAS (คล้าย ๆ file server) สองตัวโดยตัวแรกมี Raid 1 เป็นอย่างน้อย จะให้หรูก็เป็น Raid 6 แล้วก็ีมี อีกตัวเป็น Backup ของตัวแรกอีกที ตัวนี้ไม่ต้องหรูมากมี harddrive ตัวเดียวก็ได้ แต่ต้องสามารถ failover ขึ้นไปแทน ตัวหลักที่ล่มได้ ในเวลาไม่นาน (ประมาณชั่วโมงนึงพอทนได้)
ผมยังไม่รุ้ว่ามี NAS ในตลาดที่ทำแบบนี้ได้หรือไม่ เลยลองถามไปที่ยี่ห้อที่สนใจดู ก็ปรากฎว่าไม่มี เลยลองถามอีกทีว่าถ้าฉันซื้อเครื่องเหมือนกันสองเครื่องละ ถ้าอันแรกมันเจ๊ง ฉันถอด Harddisk ออกมาแล้วเสียบเข้าเครื่องสำรอง แล้วมันจะวิ่งแทนได้ทันทีหรือเปล่า ก็ไม่มีคนตอบ แต่คิดว่าคงทำได้แต่ทำแบบนี้ก็ใช้เงินมากขึ้น โดยมีอีกเครื่องนึงมาเก็บเอาไว้เท่านั้น อาจจะไม่มีวันต้องใช้เลยก็ได้ แถมยังต้องหาที่เก็บอีก

คิดไปคิดมาแล้วระบบที่เหมาะที่สุดในตอนนี้ก็คือหาเครื่องที่ทนทานหน่อยแล้ววิ่งด้วยฮาร์ดิสด์เหมือนกันสองตัวดีกว่า ถ้าเครื่องเสียก็ให้สอนให้พนักงานรู้จักนำข้อมูลที่ทำสำรองไว้มาใช้งานต่อได้ ดูจะสมเหตุสมผลที่สุด

สรุปก็คือ

1. อย่างแรกที่ต้องทำคือการมีระบบสำรองข้อมูลที่ดี ง่ายที่สุดก็คือมี USB drive หนึ่งอันที่ขนาดใหญ่พอสมควรแล้วก็ backup ทุกอย่างเข้าไปเก็บในนั้น ถ้าไฟล์ใหญ่และเยอะก็หาพวก external harddrive มา backup ก็ได้ ขึ้นนี้ควรทำทุกคนไม่ใช่แต่ธุรกิจโดยเฉพาะไฟล์สุดหวงแหนอย่างเช่นรูปถ่ายกับแฟนตอนที่ยังหวานชื่นที่ไม่อาจกลับมาอีกแล้ว รูปครูบาอาจารย์ ผู้แก่ผู้เฒ่าที่ไม่ได้อยู่กับเราแล้ว ลูกคุณลูกตอนยังน่ารักที่สุด การบ้าน หรือวิทยานิพน์ ทางที่ดีมีสำเนาอีกชุดโดยเขียนลงบน CD หรือ DVD ไว้เลยก็ได้

2. Harddisk เป็นอุปกรณ์ที่เสียบ่อยที่สุดในเครื่องคอมพิวเตอร์ เพราะมีแผ่นต้องวิ่งตลอดเวลา หัวอ่านก็เคลื่อนเข้าเคลื่อนออกโอกาสเสียมีมาก ถ้าอยากให้เครื่องคอมไม่ล่มง่าย ๆ อันดับแรกที่ควรทำเลยคือมี harddisk สองตัวที่มีข้อมูลเหมือนกันอยู่ตลอดยังกับกระจกเงา (RAID 1) ถ้าติดตั้งระบบแบบนี้ drive อันนึงล่มไประบบก็ไปต่อได้ ไม่ต้องมีปัญหาเหมือนระบบของโรงแรมเพื่อนที่ใช้ไม่ได้ไปสองสามวัน

2.1 เดี๋ยวนี้มี harddrive แบบใหม่ที่เรียกว่า SSD (Solid State Drive) ถ้าข้อมูลไม่เยอะ หรือไม่อยากคิดติดตั้ง RAID 1 ก็ให้ลองพิจารณาใช้ drive แบบนี้แทน เนื่องจากทำจากชิบคล้าย ๆ กับเมมโมรี่ของกล้องถ่ายรูป ไม่มีชิ้นส่วนที่ต้องวิ่งไปมา SSD  จึงโอกาสเสียน้อยกว่า harddrive แบบธรรมดามาก ข้อเสียคือราคาแพงและการต่อเข้าเครื่องอาจจะประหลาดนิดหน่อย แต่อีกสักพักนึงก็คงจะมีให้เลือกใช้ทั่วไปและราคาถูกลงมา

3. ทุกอย่างก็มีโอกาสเสีย ทางที่ดีก็ซื้อของที่มียี่ห้อ หรือซื้อรุ่นที่ทนทาน ผ่านการพิสูจน์มาแล้วจะดีกว่า เรียกอีกอย่างว่าใช้เครื่องระดับที่เป็น workstation ที่เป็นเครื่องคอมชั้นดี เครื่องพวกนี้ใช้ Mainboard ที่รองรับ ECC RAM ได้ ใช ้ ECC RAM ชั้นดี มี RAID บนเครื่อง CPU ที่ใช้ก็เป็น Server grade เช่น Xeon หรือ Opteron โดยดูตัวอย่าง สเปค ได้จาก Dell Precision Workstation หรือ Apple Mac Pro ผมแนะนำเครื่องแบบ workstaion ไม่ใช่เพราะต้องการพลังความสามารถของมันแต่ต้องการความทนต่างหากดังนี้ถ้าจะซื้อรุ่นที่กำลังจะตกรุ่นก็ใช้ได้ ไม่ต้องใช้รุ่นที่ใหม่ที่สุดแต่อย่างใด

4. ถ้าจะให้แน่นหนาขึ้นมาอีกคราวนี้ต้องมีเครื่องสำรอง ดีที่สุดก็คือเป็นเครื่องรุ่นเดียวกันทุกอย่างใช้แทนกันได้ ถ้าเครื่องใดเครื่องหนึ่งเสีย อีกเครื่องก็ยังใช้งานไ้ด้ ธุรกิจก็ยังไปต่อไ้ด้ ที่อาจจะยากหน่อยก็คือการติดตั้งโปรแกรมให้เข้าถึงข้อมูลชุดเดียวกันพร้อมกันได้อย่างไร ที่ทำ ๆ กันก็ืคือให้มีเครื่องหลักเป็นอีกเครื่องหนึ่งแยกไปต่างหากที่เรียกว่า Server โดยที่เซอร์เวอร์จะเป็นเครื่องที่ทนทานแข็งแรงและได้รับการทะนุถนอมอย่างดีโดยอาจจะเปิดแอร์ให้ทั้งวันหรือมีห้องส่วนตัว มีระบบไฟสำรองจาก UPS ฯลฯ องค์กรที่เริ่มจะมีระบบแบบนี้ัมักจะต้องมีเจ้าหน้าที่ดูแลระบบแล้วละครับ

4. ขึ้นต่อมานี่เิริ่มจะแพงและยุ่งยากแล้ว แต่ถ้าระบบเราใหญ่มีคนใช้เยอะก็จำเป็นต้องทำ มีทางเลือกหลายทาง โดยจะต่อ Server ให้เป็น High Avaibility Cluster ก็ได้ หรือจะซื้อเครื่องที่ทำมาเป็นพิเศษแบบ Stratus Technologies ก็ได้ จะทำเป็นแบบ Co-location ก็ได้ อันนี้ต้องพิจารณาอย่างดีให้เหมาะสมกันรูปแบบของการใช้งาน ถ้าระบบของบริษัทไหนสำคัญระดับนี้แล้ว ส่วนมากก็ต้องมีทีมงานของวิศวะกรระบบ ตรวจสอบดูแล ไม่ใช่ทำกันแบบมือสมัครเล่นแล้ว