งานอาสาสมัครรอบนี้มีแววจะได้ค่าแรงด้วย งานอะไรหรอครับ ผมได้โอกาสมาสอนภาษาไทยที่โรงเรียนวันอาทิตย์ ให้กับนักเรียนในเมือง ซึ่งก็เผอิญเป็น เด็กชาวกระเหรี่ยง (Karen) เสียส่วนใหญ่ มีเด็กลูกครึ่งไทยไม่กี่คน สอนไปแล้วรู้สึกว่าอินเตอร์มากเลย เพราะต้องสอนเป็นภาษาอังกฤษ แต่เด็กชาวกระเหรี่ยงก็จะคุยภาษาของเขาเวลาคุยกันเอง ซึ่งเราก็ฟังไม่รู้เรื่อง ได้เข้าใจหัวอกฝรั่งเวลาเจอเราคุยภาษาไทยแล้วเขาก็นั่งเหวอเอาวันนี้นี่เอง

วัดไทยเรานี่เปิดให้กับทุกชนขาติจริง ๆ มีคนมาฟังพระสวดมนต์ ไหว้พระ ที่ไม่ใช่คนไทย เพิ่มขึ้นทุกที มีคนอีกหลายเผ่าใกล้บ้านเรา ที่ยังไม่มีวัดเป็นของตัวเอง ได้เข้าวัดไหว้พระพุทธรูป เห็นผ้าเหลือง ฟังเสียงสวดมนต์ที่เป็นบาลี มันก็คล้ายกันวัดของเขาหายคิดถึงบ้านไปได้เหมือนกัน ผู้ปกครองหลาย ๆ คนก็อยากจะให้ลูกหลานของเขาได้โต เห็นวัฒนธรรมแบบของเราชาวอาเชียนบ้าง มันงดงามแล้วก็ไกลจากสิ่งแวดล้อมแบบอเมริกันที่เจออยู่ทุกวันหลายอยู่ วัดนี้ก็ให้บรรยากาศแบบวัดบ้านนอกดีเหลือเกิน เพราะอยู่ไกลมาก มีบริเวณ เงียบสงบ ต้นไม้เยอะ สัญญาณอินเตอร์เนตนี่วัดนี่ต้องใช้ดาวเทียม เพราะเคเบิ้ล หรือ DSL ก็ยังมาไม่ถึง พระรูปนึงบอกว่าบ้านนอกว่าวัดที่นครสรรค์ที่ท่านจากมาเสียอีก

ชื่อของนักเรียนเราก็หลากหลายแล้วก็แปลกดีจัง ที่ผมจำได้ก็คือ เด เชอเชอลา ลาโซ อายุก็มีแต่เด็กจนโต ตั้งแต่หกเจ็ดขวบจนถึงหัวหน้าห้องที่อยู่ ม.๔ อีกสองปีก็เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว การเรียนการสอนก็เลยท้าทายมากเพราะเด็ก ๆ มีความสนใจไม่เหมือนกัน ความสามารถในการรับรู้ ความเร็วในจดจำ และเวลาที่ทนเรียนได้ก่อนจะเบื่อไม่เท่ากัน ผมรู้สึกว่าสอนให้เด็กที่ไวที่สุดในห้องได้ไม่พอ และให้เนื้อหามากเกินไปกับเด็กเล็กที่อยากจะเล่นมากกว่านี้ อยากรู้จังว่าครูที่สอนเด็กรวมหลาย ๆ ชั้นเขาทำกันยังไง ผมคิดว่าจะลองให้เด็กโตช่วยสอนตอนชั่วโมงแรก แล้วค่อยไปติวเข้มเขา ตอนชั่วโมงสอง มีอะไรอีกหลาย ๆ อย่างที่อยากจะลอง

จริง ๆแล้วนี่อาจจะเป็น เป็นห้องเรียนที่เป็นความฝันของครูหลาย ๆ คน เรามีอิสระมากในการสอน เนื้อหาที่ต้องเรียนนั้นกำหนดมา แต่วิธีการและลูกเล่นทั้งหลายเรากำหนดเองได้ ไม่มีครูนิเทศ หัวหน้าวิชาหรือครูใหญ่ มากำหนดควมคุมแต่อย่างใด ผมสามารถใช้ห้องเรียนแบบห้องทดลองได้เต็มที่ สอนแล้วรู้สึกอยากกลับไปอ่านหนังสือพวกโรงแรียนทางเลือก แบบ Summer Hill เพราะเรามีโอกาสทำได้จริงที่นี่ (อย่างน้อยก็ช่วงครูใหญ่ไม่อยู่) กลายเป็นว่าผมตื่นเต้นกับงานนี้ไม่แพ้พวกเด็ก ๆ เลย เขามีอะไรที่อยากเรียนรู้เยอะ เราก็มีอะไรอยากถ่ายทอดให้เยอะ เป็นครูใหม่ไฟแรงจริง ๆ

ผมระดมความคิดกิจกรรมที่อยากทำ มีตั้งแต่ไหว้ครู เล่นละคร บาลูนโป้ง (ผมเล่นรีรีข้าวสารไม่เป็นเสียแล้ว)  นั่งสมาธิก่อนเรียน จนไปถึงการประชุมกลุ่มย่อยกับนักเรียน และวิดิทัศน์ประกอบการเรียน โอกาสจะเผยแพร่วัฒนธรรมไทยมันมีเยอะ คิด ๆ แล้วเราคงต้องอาศัย YouTube หรือ mp3 ช่วยบ้าง เด็ก ๆ สมัยนี้ มีโอกาสใช้คอมพิวเตอร์เยอะกว่าสมัยเรา นี่ผมยังไม่ได้เล่าให้ฟังว่าจะสอนคอมพิวเตอร์ด้วย แล้วจะสอนกันยังไงเนี่ย เด็กเล็ก เด็กโตปนกันขนาดนี้

เหนื่อยกว่างานอาสาสมัครโรคมะเร็งเยอะเลย บางทีคนเราก็คิดว่างานในฝันจะต้องเป็นแบบนี้แบบนั้น จะต้องเป็นองค์กรหรูทำงานจริงจัง เอาเข้าจริง ๆ งานที่เหมาะกับเราก็คืองานธรรมดา ๆ นี่เอง ที่เราอาจจะปฎิเสธและมองข้ามไปเพราะว่ามันอยู่ใกล้ตัว เขาไม่ได้บังคับให้เราทำ เราคิดว่าเราไม่มีเวลา หรือไม่แน่ใจว่าว่าเราอยากทำ เพราะมันไม่เหมือนที่คิดที่ฝันไว้ บางทีก็ต้องยอมรับว่าเราอาจจะยังไม่พร้อมสำหรับงานที่ “ฝัน” ไว้ งานนี้ที่รู้ว่าทำได้แน่ ๆ แต่ต้องใช้พลังกับมันหน่อยก็ทำไปก่อน พอเราเก่งขึ้นเรื่อย ๆ ไม่แน่งานในฝันก็อาจจะผ่านมาแล้วเลือกมั่งก็ได้ ถึงตอนนั้นเราก็คงรู้ว่ามันเป็นงานธรรมดาไปเสียแล้ว เพราะเราเก่งขึ้นไปมาก บางทีสวรรค์เขาก็รู้ว่าพร้อมหรือยังสำหรับก้าวถัดไป แล้วก็จัดสรรมาให้ตามเวลาและโอกาสที่เหมาะสม ถ้าเราทำใจให้กว้าง ลื่นไหลไปกับชะตาฟ้า ไม่หลงไปกับนิยมโลก เราก็จะมีความสุขแนว ๆ เราได้ เป็นตัวของตัวเอง อบอุ่นกว่า ติดดิน มั่นคง เวลาดูจะผ่านไปเร็วเหลือเกิน อะนี่ยังไม่ทันทำเลยก็ฝันอีกแล้ว

ขอให้ทุกคนมีความสุขกับปัจจุบัน เติบโตไปกับบทเรียนชีวิต สิ่งที่ดีกว่านั้นรอเราอยู่เมื่อเราพร้อมที่จะสบาย ๆ กับมัน

แต่การไปประกาศอะไรที่ไม่ใช่เรื่องที่คนหมู่มากรู้นั้นก็ไม่ง่ายครับ ทำยังไงเราถึงจะจูงใจคนป่วยให้มาสนใจชื่อถือแนวทางธรรมชาติบำบัตได้ เราไม่ใช่หมอ ได้แต่บอกประสบการณ์ส่วนตัว บอกเขาว่าเขามีทางเลือกที่จะรักษาตัวเองได้ การฉายรังสืไม่ใช่ทางเดียวในการรักษา เราต้องเลือกที่จะพูดกับคนที่มีแนวโน้มว่าจะมาทางนี้ได้ เช่นคนที่ชอบทำอะไรตามแนวทางของตัวเอง ชอบทำอะไรเอง เชื่อตัวเอง หัวแข็งหน่อย ๆ ชอบการประหยัด และยังไม่เริ่มการรักษาแบบฉายรังสี

อีกเรื่องนึงที่ผมต้องระวังตัวเป็นพิเศษก็คือเราจะเปิดเผยจุดประสงค์ที่แท้จริงไม่ได้เสียทีเดียว ทางโรงพยาบาลเขาจะไม่น่าจะพอใจที่เรามาชักจูงคนป่วยของเขาไปสู่การรักษาทางเลือก  ตอนนี้เขาเริ่มรู้ตัวแล้วครับ ผมเองจึงต้องทำงานอย่างระมัดระวังมากขึ้น ครั้งสุดท้ายที่ไปผมก็แค่เอาใบปลิวเกี่ยวกับตลาดนัดเกษตรกรไปแจก แล้วก็เอาหนังสือรักษาทางเลือกที่เขียนโดยหมอไปให้คนยืมเท่านั้น

ผมไม่รู้ว่าจะแฝงตัวไปประกาศข่าวดีอย่างนี้ได้อีกนานเท่าไหร่ แต่นี่ก็เป็นแค่งานแรกของผม สวรรค์เลยคงเลือกให้มันไม่ยากเกินไป และไม่นักเกินไป เพียงแค่เดือนละสามสี่ชั่วโมงเท่านั้น คนเราก็ต้องเริ่มต้นสักแห่งนะครับ ไม่งั้นก็ไม่เริ่มสักที เป็นยังไงคืบหน้าแล้วจะแจ้งให้ทราบเป็นระยะ ๆ นะครับ