คนเราไม่ได้มีชีิวิตอยู่เพื่อเรื่องเครียด ๆ เรามีชีวิตอยู่เพื่อความสุข อ่านบทความเต็ม

ผมมานั่งนึกย้อนหลังถึงภาวะจิตที่เคยสงบสบายว่าตอนนั้นเป็นยังไง จำได้ว่ามีชีิวิตที่เรียบง่าย มีเสื้อผ้าอยู่ไม่กี่ชุด ตื่นเช้ามาก็มาซักผ้าในกะละมังแล้วก็ตากบนราวไม้ไผ่ตรงนั้นเลย อาบแดดอุ่นไปพลาง ออกกำลังกายขยี้เสื้อผ้าไปพลาง เหมือนเล่นน้ำไปในตัวเย็นสบายดี แป๊บเดียวก็เสร็จเพราะใส่ชุดง่าย ๆ ไม่ต้องรีด วัน ๆ อยู่กับกัลยาณมิตร กับบัณฑิต จะคิดจะทำอะไรก็ไม่หัวเดียวกระเทียมลีบตัวคนเดียวแบบนี้ มีพี่มีน้องมีเพื่อนมีอาจารย์ช่วยคิดช่วยเกลาช่วยดูแล ใครถนัดอะไรมากหน่อยก็ทำอันนั้น เรามีคนเก่ง ๆ เต็มไปหมดเลย รวมทั้งเราด้วย เป็นชีวิตที่ดี แต่ก็ธรรมดา มีท้อใจบ้าง มีทำไม่สำเร็จบ้าง มีกระทบกระทั่งกันบ้าง คนพาลก็มี แต่เราก็จัดการเรื่องเหล่านั้น แล้วก็ไปทำอย่างอื่นต่อไป

นั่นแหละครับหัวใจมันอยู่ตรงนั้น ชีวิตนั้นดีอยู่แล้ว ทุก ๆ อย่างที่ผ่านเข้ามานั้นมันแค่ชั่วคราว คิด แบบนี้ครับชีวิตมันเบา มันสู้ได้กับสถานะการณ์หลากหลาย เราคิดให้ดีที่สุดตามที่ออกมาจากใจเราจริง ๆ ถามหาความเห็นจากคนที่เราเชื่อถือและมีข้อมูลมากกว่าเราได้เพื่อเป็นแนวทาง แต่ท้ายสุดแล้วมันก็เป็นเราที่จะเป็นคนทำ คนอยู่ คนรับผิดชอบ ดังนั้นเราต้องคิดเองครับ จะให้ดีก็ให้คิดตอนสมองโล่ง ๆ หน่อย เช่นตอนเช้าตรู่ เงียบสงัด อากาศเย็น ๆ หรือหลังอาบน้ำใหม่ ๆ คิดได้แล้วจด ๆ ไว้ก็ดีครับกันลืม

อีกอย่างที่คิดได้ตอนนั้นก็คือการที่เราไม่ต้องเป็นเจ้าของ แต่มีคนให้ยืม หรือทำให้นี่มันสบายดีจัง อย่างเช่นเราไม่ต้องเป็นเจ้าของบ้าน แต่มีคนให้เรายืมบ้านอยู่ตอนที่ไประแวกนั้น เราไม่ต้องเป็นเจ้าของรถ แต่พอดีมีคนจะไปทางนั้นพอดีก็ติดรถกันไป หรือมีรถส่วนกลางจัดให้ หรือยอมจ่ายค่ารถเมล์ รถแท๊กซี่ รถตู้ก็สบายดี ไม่ต้องคิดห่วงเรื่องล้างรถ… อ่านบทความเต็ม

คนแก่ชอบเรื่องธรรม เด็ก ๆ ชอบเล่น วัยรุ่นชอบกิน คนหนุ่มสามอยากมีอยากอวดอยากรวย เพราะนั่นเป็นสิ่งที่เขาหิวตามวัย อ่านบทความเต็ม