เวลาอ่านหนังสือนำเที่ยว กับไปเที่ยวจริง ๆ มันไม่ค่อยเหมือนกัน
ตอนที่เราอ่านหนังสือดูรูปเราก็คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้แบบนี้ บางครั้งถ้าเราศึกษาดี ๆ เราก็แทบจะวางแผนการเดินทางได้เลย แต่เราก็ต้องเผื่อไว้บ้าง ยกเว้นว่าเราจะวางแผนนานจริงๆ มากกว่าเวลาจริงที่จะไปเที่ยวเสียอีก นั่นแหละเราถึงจะวางแผนได้แม่นยำ
หนังสือนำเที่ยวใหม่มักจะมีประโยชน์กว่า เพราะว่าหลาย ๆ อย่างอาจจะเปลี่ยนไป คนที่พึ่งไปเที่ยวมาย่อมสามารถให้ข้อมูลที่ใหม่สดกว่าได้ แต่คนที่พึ่งไม่เที่ยวมาก็ไม่จำเป็นที่จะเป็นคนที่รู้จริงมากเท่ากับคนที่ไปเที่ยวบ่อย ๆ หรือเจ้าถิ่น
หนังสือธรรมะก็เหมือนกัน ประสบการณ์ของผู้ที่พึ่งเดินทางสู่ถนนสายนิพพานนั้นใหม่สดน่าดื่นเต้นกว่ามาก แต่ผู้เดินทางใหม่เหล่านี้ก็อาจจะรู้่หรือไม่รู้ไปทั้งหมดก็ได้ แต่ที่แน่ ๆ ข้อมูลข่าวสารจากผู้เดินทางใหม่ให้กำลังใจกับเราได้มากกว่า ว่าสถานที่นั้นยังสวยอยู่เหมือนเดิม และยังมีอยู่จริง เดินทางแบบนี้ แบบนี้ก็ถึงได้ ขึ้นรถบัสคันเดิมนั่นแหละที่คนขึ้นกันมาเป็นพัน ๆ ปีแล้ว เขายังไม่ยกเลิก ขึ้นถูกก็ถึงได้เหมือนเิดิม

1. แต่งตัวดี ๆ ผมเองนี่โดนมาแล้วแต่งตัวสบาย ๆ คล้าย ๆ ชุดนอนตอนอยู่บนเครื่องพอลงมาไม่ได้เปลี่ยนชุด เครื่องพวกคนในเครื่องแบบเรียกตรวจแล้วเรียกอีก หลัง ๆ นี่จะพยายามใส่เสื้อเชิ้ตแขนสั้นเป็นอย่างน้อย
2. ตอบคำถามสุภาพ แต่เป็นกันเอง เราจะโดนตรวจเอกสารเข้าเมืองกันตั้งแต่ก่อนจะขึ้นเครื่องอยู่แล้ว เจ้าหน้าที่ขาเข้านี่ก็แค่ถามคำถามนิดหน่อยให้แน่ใจว่าเราเป็นคนเดียวกับบนเอกสารเท่านั้น เขาก็จะถามคำถามทั่วไปประเภทว่า มาทำอะไรที่อเมริกา ทำไมออกไปหลายเดือน ไปทำอะไรที่ต่างประเทศ เป็นต้น เราก็ตอบไปให้มันเป็นธรรมดาที่สุด ไม่ต้องไปตอบอะไรยาก ๆ ที่ต้องอธิบายเยอะ
3. ถ้ายกกระเป๋าไม่ไหว หาคนช่วย เดี๋ยวนี้คนสูงอายุเดินทางคนเดียวก็มาก ถ้าเอากระเป๋าออกจากรางเองไม่ไหว ก็เรียกคนลากกระเป๋าแถว ๆ นั้นให้ช่วย เสร็จแล้วก็ทิบให้อย่างน้อยใบละหนึ่งดอลลาร์ ถ้าสูงอายุและไม่ค่อยอยากจะเดิน ให้บอกสายการบินแต่แรกว่าต้องการรถเข็นเขาก็จะดูแลเครื่องกระเป๋าให้ด้วย สะดวกดีครับ
4. อย่าใส่ว่าไม่ได้เอาอะไรเข้ามาเลย ตอนเข้าเมืองนี่จะต้องกรอกใบด้วยว่าขนอะไรมาบ้าง ให้ใส่ไปตามสมควร อย่างใส่ว่าไม่มีอะไรเลย มูลค่าศูนย์ดอลลาร์ อันนี้น่าสงสัยมากครับ จะถูกซักถามนาน ให้กรอกว่ามีเสื้อผ้า ของใช้ อาหารแห้ง อะไรตามที่มีพร้อมกับมูลค่าที่เหมาะสม
5. ล๊อคกระเป๋าได้ แต่ต้องเป็นรุ่นที่ให้เฉพาะเจ้าหน้าที่เปิดได้ กระเป๋ากับล็อครุ่นใหม่ ๆ ที่เรียกว่า
   TSA-Approved จะเป็นล็อคที่มีรูพิเศษให้เจ้าหน้าที่ตรวจกระเป๋าเปิดได้ แต่ก็กันให้คนอื่น ๆ เปิดไม่ได้ ทำให้เราอุ่นใจขึ้นอีกนิดนึง

ที่เหลือก็เป็นเรื่องทั่วไป ๆ เช่นให้กระจายของส่วนตัวไปทั้งสองกระเป๋าเพื่อกระเป๋าหายหรือหลงไปที่อื่น แล้วก็ตรวจสอบล่วงหน้าว่าหนักที่สุดที่สายการบินยอมให้เอากระเป๋านั้นเท่าไหร่ ถ้าจะต้องต่อเครื่องในประเทศ ก็ต้องเช็คกับกับสายการบินในประเทศด้วย ตอนปี 2008 ต้นปี นี่ระหว่างประเทศ 75 lbs ในประเทศ 50 lbs (~23.5 kg)

สำหรับคนที่จะเดินทางมาอเมริกาเป็นครั้งแรก แล้วยังหวั่นใจอยู่ว่าชีวิตภายภาคหน้าจะเป็นอย่างไร ลองหาซื้อหนังสือคู่มือเอาตัวรอดในอเมริกา ของคุณแปซิฟิกมาอ่านดูก็จะพอเห็นภาพได้บ้างนะครับ

สำหรับท่านที่ต้องการรายละเอียดเรื่องอื่น ๆ ขอเชิญอ่านเป็นภาษาอังกฤษที่ TSA ได้โดยตรงนะครับ