ความรู้สามระดับ
คนเรานั้นมีศักยภาพที่จะมีความรู้อยู่สามระดับ ระดับแรกคือจำได้ เป็นความรู้แบบท่องจำ เป็นกากของความรู้ในอดีต หรือคนอื่นบอก ๆ กันมา จำแบบไม่รู้ที่มาที่ไป รู้แต่ว่าถ้าแบบนี้ต้องอันนี้ เป็นความรู้แบบนกแก้วนกขุนทอง อย่างเช่น เขาบอกกันมากว่า ถ้าจะซื้อทีวีนะต้องยี่ห้อนี้เลย แต่ไม่รู้หรอกว่าทำไม
ระดับที่สองคือความรู้แบบ คิดวิเคราะห์ สังเคาะห์เอาทางตรรกะ เป็นความรู้แบบใช้สมอง อาศัยการฝึกฝน เรียนมาจากตำรา หรืออาจารย์ แล้วมาต่อยอด สามารถแตกแยก ศึกษา ค้นหา และดัดแปลงได้ นี่เป็นความรู้หลัก ๆ ที่คนใช้กันทั่วไปอยู่ทุกวัน
ระดับที่สามคือความรู้ระะดับวิญญาณ จะเรียกว่า ปรีชาญาณก็ได้ ชาญก็ได้ ใช้กึ๋น, ใช้ sense, พระเจ้าบอก, เทวดามาเตือน, สันชาติญาณ ก็เรียกกัน ตัวรู้ก็เรียกกัน เป็นความรู้แบบที่รู้จริง ๆ เห็นจริง แน่ใจ มั่นใจโดยที่ไม่ต้องมีข้อพิสูจน์ บ้างก็ว่ามันปิ๊งแวบ เข้ามาเอง บ้างก็ว่ามีอะไรมากบอก ทางพุทธเรียกว่าปัญญา คนที่ประสบความสำเร็จสูง ๆ มักจะมีตัวนี้ เป็นอะไรบางอย่างที่เขาบอก เขาสอนคุณไม่ได้ เขาจะบอกว่าเห็นแล้วก็จะรู้เอง มันมาจากประสบการณ์ ลองผิดลองถูก เจอเรื่อย ๆ แล้วมันก็จะรู้ ทุกคนมีความสามารถอันนี้แต่ใช้บ้างได้มากน้อยแล้วแต่่บุคคล ตัวอย่างเช่น ชาวนาเขาบอกได้ว่าดินอย่างไหนที่เรียกว่าดินมันดี ไม่ใช่ว่าดินมันสีดำ แต่ดูแล้วรู้ว่ามันเป็นดินดี คนขายของบอกได้ว่าลูกค้าหน้าตาท่าทางแบบนี้ต้องชอบของแบบนี้แนวนี้ ก็แนะนำขายของได้ตรงใจ หรือคนทำกับข้าวเก่ง ๆ เขาไม่ต้องเปิดตำรา ก็ค้น ๆ ดูในตู้ว่ามีอะไร ใ่ส่อะไรมากน้อยก็กะเอา แต่ก็ออกมาอร่อย
ทุกคนมีความรู้ในสามระดับนี้ตามแต่เรื่องที่ตนสนใจ ถ้าเรามีความรู้ตัวมาก และช่างสังเกตุ ความรู้ในระดับที่สามก็จะมากขึ้นมาเอง
ความรู้แบบอื่น ๆ ก็มีอย่างเช่นแบบ อ๋อรู้แล้ว หรือ แบบ คุ้น ๆ นะ เป็นความรู้แบบรู้มาก่อน แล้วจำได้ ก็ต้องแล้วแต่ว่าตอนที่รู้มาก่อนนะรู้แบบไหน
